๔. จัมมสาฏกชาดก เล่ม ๒๗

กลฺยาณรูโป วตยํ จตุปฺปโท

สุภทฺทโก เจว สุเปสโล จ

โย พฺราหฺมณํ ชาติมนฺตูปปนฺนํ

อปจายติ เมณฺฑวโร ยสสฺสี.

สัตว์ ๔ เท้างดงามจริงหนอ ท่าทางสง่า และน่ารักน่าเอ็นดู

ย่อมอ่อนน้อมต่อพราหมณ์ผู้เพียบพร้อมด้วยชาติและมนต์

จักเป็นแพะประเสริฐ มียศศักดิ์

(พ่อค้าบัณฑิตโพธิสัตว์ห้ามปริพาชกนั้นว่า)

มา พฺราหฺมณ อิตฺตรทสฺสเนน

วิสฺสาสมาปชฺชิ จตุปฺปทสฺส

ทฬฺหปฺปหารํ อภิกงฺขมาโน

อวสกฺกตี ทสฺสติ สุปฺปหารํ.

นี่พราหมณ์ อย่าได้วางใจสัตว์ ๔ เท้าตัวนี้

ด้วยการเห็นมันเพียงครู่เดียวเลย

มันต้องการจะขวิดให้เต็มที่ จึงย่อตัวลงแสดงท่าขวิดให้เหมาะ

(พระศาสดาเมื่อจะทรงประกาศเหตุนั้น จึงตรัสว่า)

อูรุฏฺฐิ (๑) ภคฺคํ ปติโต (๒) ขาริภาโร

สพฺพญฺจ ภณฺฑํ พฺราหฺมณสฺเสว (๓) ภินฺนํ

อุโภปิ พาหา ปคฺคเยฺหว (๔) กนฺทติ

อภิธาวถ หญฺญเต พฺรหฺมจารี.

กระดูกขาอ่อนของปริพาชกก็หัก

บริขารที่หาบก็พลัดตกและสัมภาระทั้งหมดของพราหมณ์ก็แตก

ปริพาชกประคองแขนทั้ง ๒ ข้างคร่ำครวญอยู่ว่า

ช่วยด้วย แพะฆ่าคนประพฤติพรหมจรรย์

(ปริพาชกกล่าวว่า)

เอวํ โส นิหโต เสติ โย อปูชํ ปสํสติ (๑)

ยถาหมชฺช ปหโต หโต เมณฺเฑน ทุมฺมตีติ.

จมฺมสาฏกชาตกํ จตุตฺถํ.

ผู้ที่สรรเสริญคนซึ่งไม่ควรบูชาจะถูกขวิดนอนอยู่

เหมือนเราผู้โง่เขลาถูกแพะขวิดในวันนี้

จัมมสาฏกชาดกที่ ๔ จบ