๖. กักการุชาดก เล่ม ๒๗

กาเยน โย นาวหเร วาจาย น มุสา ภเณ

ยโส ลทฺธา น มชฺเชยฺย ส เว กกฺการุมรหติ.

ผู้ใดไม่ลักทรัพย์ด้วยกาย ไม่พูดเท็จ

ได้ยศแล้วก็ไม่มัวเมา ผู้นั้นแหละสมควรได้ดอกกักการุทิพย์

(เทพบุตรองค์ที่ ๒ กล่าวกับปุโรหิตว่า)

ธมฺเมน วิตฺตเมเสยฺย น นิกตฺยา ธนํ หเร

โภเค ลทฺธา น มชฺเชยฺย ส เว กกฺการุมรหติ.

ผู้ใดแสวงหาทรัพย์อันน่าปลื้มใจโดยชอบธรรม

ไม่หลอกลวงเอาทรัพย์เขามา ได้โภคะทั้งหลายแล้วไม่มัวเมา

ผู้นั้นแหละสมควรได้ดอกกักการุทิพย์

(เทพบุตรองค์ที่ ๓ กล่าวกับปุโรหิตว่า)

ยสฺส จิตฺตํ อหาลิทฺทํ สทฺธา จ อวิราคินี

เอโก สาทุํ น ภุญฺเชยฺย ส เว กกฺการุมรหติ.

ผู้ใดมีจิตไม่หน่ายเร็ว มีศรัทธาไม่คลายง่าย

ไม่บริโภคโภชนะอร่อยเพียงคนเดียว

ผู้นั้นแหละสมควรได้ดอกกักการุทิพย์

(เทพบุตรองค์ที่ ๔ กล่าวกับปุโรหิตว่า)

สมฺมุขา วา ติโรกฺขา (๑) วา โย สนฺเต น ปริภาสติ.

ยถาวาที ตถาการี สเว กกฺการุมรหตีติ.

กกฺการุชาตกํ ฉฏฺฐํ.

ผู้ใดไม่ด่าว่าสัตบุรุษต่อหน้าหรือลับหลัง

พูดอย่างไรทำอย่างนั้น

ผู้นั้นแหละสมควรได้ดอกกักการุทิพย์

กักการุชาดกที่ ๖ จบ