๕. โคธชาดก เล่ม ๒๗

สมณนฺตํ มญฺญมาโน อุปคญฺฉึ อสญฺญตํ

โส มํ ทณฺเฑน ปาหาสิ ยถา อสฺสมโณ ตถา ฯ

เราสำคัญว่าท่านเป็นสมณะ จึงได้เข้ามาหาท่านผู้ไม่สำรวม ท่านได้ขว้างเราด้วยท่อนไม้ เหมือนไม่ใช่สมณะ.

กินฺเต ชฏาหิ ทุมฺเมธ กินฺเต อชินสาฏิยา

อพฺภนฺตรนฺเต คหนํ พาหิรํ ปริมชฺชสิ ฯ

แน่ะท่านผู้โง่เขลา ประโยชน์อะไรด้วยชฎาแก่ท่าน ประโยชน์อะไรด้วยหนังเสือแก่ท่าน ภายในของท่านรุงรัง เกลี้ยงเกลาแต่ภายนอก.

เอหิ โคธ นิวตฺตสฺสุ ภุญฺช สาลีนโมทนํ

เตลํ โลณญฺจ เม อตฺถิ ปหุตํ ๒ มยฺหํ ปิปฺผลิ ฯ

แน่ะเหี้ย ท่านจงกลับมาบริโภคข้าวสุกแห่งข้าวสาลีก่อนเถิด น้ำมันเกลือ และดีปลีของเราก็มีมาก.

เอส ภิยฺโย ปเวกฺขามิ วมฺมิกํ สตโปริสํ

เตลํ โลณญฺจ กินฺเตสิ ๓ อหิตํ มยฺหํ ปิปฺผลีติ ฯ

โคธชาตกํ ปญฺจมํ ฯ

เราจะเข้าไปสู่จอมปลวก อันลึก ชั่วร้อยบุรุษ ยิ่งขึ้นดีกว่า น้ำมัน และเกลือของท่านจะเป็นประโยชน์อะไร ดีปลีก็หาเป็นประโยชน์เกื้อกูลแก่เราไม่.

จบ โคธชาดกที่ ๕.