๑. กุฏิทูสกชาดก เล่ม ๒๗

มนุสฺสสฺเสว เต สีสํ หตฺถปาทา จ วานร

อถ เกน นุ วณฺเณน อคารนฺเต น วิชฺชติ.

วานร ศีรษะ มือ และเท้าของท่านเหมือนของมนุษย์

เมื่อเป็นเช่นนั้น เพราะเหตุไรหนอ เรือนของท่านจึงไม่มี

(ลิงได้ฟังดังนั้น จึงกล่าวว่า)

มนุสฺสสฺเสว เม สีสํ หตฺถปาทา จ สิงฺคิล

ยาหุ เสฏฺฐา มนุสฺเสสุ สา เม ปญฺญา น วิชฺชติ.

นกขมิ้น ศีรษะ มือ และเท้าของเราเหมือนของมนุษย์ก็จริง

แต่ปัญญาที่บัณฑิตสรรเสริญว่าประเสริฐที่สุดในหมู่มนุษย์เราไม่มี

(นกขมิ้นโพธิสัตว์กล่าวว่า)

อนวฏฺฐิตจิตฺตสฺส ลหุจิตฺตสฺส ทุพฺภิโน

นิจฺจํ อทฺธุวสีลสฺส สุขภาโว (๑) น วิชฺชติ.

บุคคลผู้มีจิตไม่มั่นคง กลับกลอก ประทุษร้ายมิตร

มีปกติไม่ยั่งยืนอยู่เป็นนิจ ย่อมไม่มีความสุข

โส กรสฺสุ อานุภาวํ วีติวตฺตสฺสุ สีลิยํ

สีตวาตปริตฺตาณํ กรสฺสุ กุฏิกํ (๑) กปีติ.

กุฏิทูสกชาตกํ ปฐมํ.

นี่ลิง ท่านจงสร้างอานุภาพปัญญา

จงกลับตัวให้มีความเป็นปกติเสีย

จงสร้างกระท่อมป้องกันลมและความหนาวเถิด

กุฏิทูสกชาดกที่ ๑ จบ