๒. ทุททุภายชาดก เล่ม ๒๗

ทุทฺทุภายติ (๑) ภทฺทนฺเต ยสฺมึ เทเส วสามหํ

อหมฺเปตํ น ชานามิ กิเมตํ ทุทฺทุภายติ.

ขอความเจริญจงมีแก่ท่าน

ข้าพเจ้าอยู่ที่ใด ที่นั้นมีเสียงดังสนั่น

แม้ข้าพเจ้าก็ไม่ทราบว่า เสียงดังสนั่นนั้นเป็นเสียงอะไร

(พระศาสดาตรัสพระคาถาเหล่านี้ว่า)

เพลุวํ ปติตํ สุตฺวา ทุทฺทุภนฺติ (๑) สโส ชวิ

สสสฺส วจนํ สุตฺวา สนฺตตฺตา มิควาหินี.

กระต่ายได้ยินเสียงผลมะตูมหล่นเสียงดังสนั่นก็วิ่งหนีไป

ฝูงสัตว์ฟังคำของกระต่ายก็กลัวตัวสั่น

อปฺปตฺวา ปทวิญฺญาณํ ปรโฆสานุสาริโน

ปนาทปรมา พาลา เต โหนฺติ ปรปตฺติยา.

พวกคนโง่เขลายังไม่ทันรู้เรื่องแจ่มแจ้ง

ฟังคนอื่นโจษขาน ก็พากันตื่นตระหนก

พวกเขาเชื่อคนอื่นง่าย

เย จ สีเลน สมฺปนฺนา ปญฺญายูปสเม รตา

อารกา วิรตา ธีรา น โหนฺติ ปรปตฺติยาติ.

ทุทฺทุภายชาตกํ (๑) ทุติยํ.

ส่วนคนเหล่าใดเป็นนักปราชญ์

เพียบพร้อมด้วยศีลและปัญญา

ยินดีในความสงบ และเว้นไกลจากการกระทำชั่ว

คนเหล่านั้นหาเชื่อคนอื่นง่ายไม่

ทุททุภายชาดกที่ ๒ จบ