๗. กากาติชาดก เล่ม ๒๗

วาติ จายํ ตโต คนฺโธ ยตฺถ เม วสตี ปิยา

ทูเร อิโต หิ กากวตี (๑) ยตฺถ เม นิรโต มโน.

นางผู้เป็นที่รักของข้าพเจ้าอยู่ที่ใด

กลิ่นกายนางก็ยังหอมฟุ้งมาจากที่นั้น

ข้าพเจ้ามีใจกำหนัดยินดีในนางใด

นางนั้นชื่อว่ากากวดี อยู่ไกลจากนี้

(พญาครุฑได้ฟังดังนั้น จึงถามว่า)

กถํ สมุทฺทมตรี กถํ อตริ เกปุกํ (๑)

กถํ สตฺต สมุทฺทานิ กถํ สิมฺพลิมารุหิ.

ท่านข้ามสมุทรไปได้อย่างไร

ข้ามแม่น้ำเกปุกะไปได้อย่างไร

ข้ามสมุทรทั้ง ๗ ไปได้อย่างไร

และขึ้นไปยังวิมานฉิมพลีได้อย่างไร

(นฏกุเวรคนธรรพ์ตอบว่า)

ตยา สมุทฺทมตรึ ตยา อตริ เกปุกํ๔

ตยา สตฺต สมุทฺทานิ ตยา สิมฺพลิมารุหึ.

ข้าพเจ้าข้ามสมุทรไปได้เพราะท่าน

ข้ามแม่น้ำเกปุกะไปได้เพราะท่าน

ข้ามสมุทรทั้ง ๗ ไปได้เพราะท่าน

และขึ้นไปยังวิมานฉิมพลีได้ก็เพราะท่าน

(พญาครุฑได้กล่าวว่า)

ธิรตฺถุ มํ (๑) มหากายํ ธิรตฺถุ มํ ๑ อเจตนํ

ยตฺถ ชายายหํ ชารํ อาวหามิ วหามิ จาติ.

กากวตีชาตกํ (๒) สตฺตมํ.

น่าติเตียนจริง เราตัวใหญ่เสียเปล่า

แต่หามีความคิดไม่

เพราะเราได้นำชายชู้ของเมียตัวเองทั้งไปทั้งกลับ

กากวตีชาดกที่ ๗ จบ