๘. อนนุโสจิยชาดก เล่ม ๒๗

พหูนํ วิชฺชตี โภตี เตหิ เม กึ ภวิสฺสติ

ตสฺมา เอตํ น โสจามิ ปิยํ สมฺมิลฺลหาสินึ.

ตาปสินีผู้เจริญไปอยู่ในหมู่ชนเป็นจำนวนมากที่ตายแล้ว

นางผู้อยู่ร่วมกับพวกคนตายเหล่านั้นจะมีประโยชน์อะไรแก่เรา

เพราะฉะนั้น ข้าพเจ้าจึงไม่เศร้าโศกถึง

นางสัมมิลลหาสินีตาปสินีผู้เป็นที่รัก

ตํ ตญฺเจ อนุโสเจยฺย ยํ ยํ ตสฺส น วิชฺชติ

อตฺตานมนุโสเจยฺย สทา มจฺจุวสํ ปตํ.

ถ้าบุคคลจะพึงเศร้าโศกถึงความตายที่ไม่มีแก่สัตว์ผู้เศร้าโศก

ควรเศร้าโศกถึงตนผู้ตกอยู่ในอำนาจของมัจจุทุกเมื่อเถิด

น เหว ฐิตํ นาสีนํ น สยานํ น ปทฺธคุ <ํ๒๙๑>

ยาว พฺยาติ นิมิสติ ตตฺราปิ สรตี (๑) วโย.

อายุสังขารจะติดตามสัตว์ผู้ยืน นั่ง นอน

และเดินไปมาเท่านั้นก็หาไม่

วัยย่อมติดตามเหล่าสัตว์แม้กระทั่งลืมตาและหลับตา

ตตฺถตฺตนิ วตปฺปนฺเถ (๑) วินาภาเว อสํสเย

ภูตํ เสสํ ทยิตพฺพํ วีตํ อนนุโสจิยนฺติ. (๒)

อนนุโสจิยชาตกํ อฏฺฐมํ.

เมื่อความพลัดพรากมีอยู่อย่างไม่ต้องสงสัย

ในอัตภาพที่เต็มไปด้วยอันตรายนี้อย่างนี้

บุคคลควรเอ็นดูสัตว์ที่ยังเป็นอยู่ยังเหลืออยู่

ไม่ควรเศร้าโศกถึงสัตว์ที่ตายไปแล้ว

อนนุโสจิยชาดกที่ ๘ จบ