๑. ยุธัญชยจริยา เล่ม ๓๓

ในกาลที่เราเป็นพระราชโอรส

นามว่ายุธัญชัย มีบริวารยศหาประมาณมิได้

สลดใจเพราะได้เห็นหยาดน้ำค้างที่เหือดแห้งไปเพราะแสงดวงอาทิตย์

เราทำความเป็นอนิจจัง(ความไม่เที่ยง)นั้นแล

ให้เป็นสิ่งที่สำคัญ พอกพูนความสังเวช

ไหว้พระมารดาและพระบิดาแล้วทูลขอบรรพชา

พระมารดาและพระบิดาพร้อมทั้งชาวนิคมทั้งชาวแว่นแคว้น

ประนมมืออ้อนวอนเราว่า

วันนี้ เจ้าจงปกครองแผ่นดินอันกว้างใหญ่ไพศาลเถิดลูก

เมื่อมหาชนพร้อมทั้งพระบิดา นางสนม ชาวนิคม

และชาวแว่นแคว้น ร้องไห้ร่ำไรน่าเวทนายิ่งนัก

เราไม่ห่วงใย สละไปแล้ว

เราสละราชสมบัติในแผ่นดิน หมู่ญาติ บริวารชน

และยศศักดิ์ทั้งสิ้น ไม่คิดถึงเลย เพราะเหตุแห่งพระโพธิญาณเท่านั้น

พระมารดาและพระบิดาจะเป็นที่รังเกียจของเราก็หาไม่

ยศอันยิ่งใหญ่ จะเป็นที่รังเกียจของเราก็หาไม่

แต่เพราะพระสัพพัญญุตญาณเป็นที่รักของเรา

เพราะฉะนั้น เราจึงสละราชสมบัติ ฉะนี้แล

ยุธัญชยจริยาที่ ๑ จบ