๗. มาตังคจริยา เล่ม ๓๓

ปุนาปรํ ยทา โหมิ ชฏิโล อุคฺคตาปโน

มาตงฺโค นาม นาเมน สีลวา สุสมาหิโต ฯ

อหญฺจ พฺราหฺมโณ เอโก คงฺคากูเล วสามุโภ

อหํ วสามิ อุปริ เหฏฺฐา วสติ พฺราหฺมโณ ฯ

วิจรนฺโต อนุกูลมฺหิ อุทฺธมฺเม อสฺสมทฺทส

ตตฺถ มํ ปริภาสิตฺวา อภิสปิ มุทฺธผาลนํ ฯ

ยทิหนฺตสฺส ปกุปฺเปยฺยํ ยทิ สีลํ น โคปเย

โอโลเกตฺวานหนฺตสฺส กเรยฺยํ ฉาริกํ วิย ฯ

ยํ โส ตทา มํ อภิสปิ กุปิโต ทุฏฺฐมานโส

ตสฺเสว มตฺถเก นิปติ โยเคน ตํ ปโมจยึ ฯ

อนุรกฺขึ มม สีลํ นารกฺขึ มม ชีวิตํ

สีลวา หิ ตทา อาสึ โพธิยาเยว การณาติ ฯ

มาตงฺคจริยํ สตฺตมํ ฯ

อีกเรื่องหนึ่ง ในกาลเมื่อเราเป็นชฏิล มีความเพียรอันแรงกล้า มีนามชื่อว่ามาตังคะ เป็นผู้มีศีล มีจิตมั่นคงดี เราและพราหมณ์คนหนึ่งอยู่ใกล้ฝั่งแม่น้ำคงคา เราอยู่ข้างเหนือ พราหมณ์อยู่ข้างใต้ พราหมณ์เที่ยวไปตามริมฝั่ง ได้เห็นอาศรมของเราข้างเหนือน้ำบริภาษเราในที่นั้น แล้วแช่งให้เราศีรษะแตกถ้าเราพึงโกรธต่อพราหมณ์นั้น ถ้าเราไม่คุ้มครองศีล เราแลดูพราหมณ์นั้นแล้ว พึงทำให้เป็นดังเถ้าได้ครั้งนั้นพราหมณ์นั้นโกรธเคืองมีใจประทุษร้าย แช่งเรามุ่งหมายจะให้ศีรษะแตก คำแช่งนั้นจะตกลงบนศีรษะของเขาเอง เราช่วยเปลื้องเขาให้พ้นโดยควร เราตามรักษาศีลของเรา มิใช่เรารักษาชีวิตของเราเพราะในกาลนั้น เราเป็นผู้มีศีลเพราะเหตุแห่งโพธิญาณนั่นเองฉะนี้แล.

จบมาตังคจริยาที่ ๗