๕. มหาโควินทจริยา เล่ม ๓๓

อีกเรื่องหนึ่ง ในกาลที่เราเป็นพราหมณ์มีนามว่ามหาโควินทะ

เป็นปุโรหิตของพระราชา ๗ พระองค์

อันมนุษย์และเทวดาบูชาแล้ว

ครั้งนั้น เครื่องบรรณาการอันใด

ในราชอาณาจักรทั้ง ๗ ได้มีแล้วแก่เรา

เราได้ให้มหาทานด้วยเครื่องบรรณาการนั้น

ซึ่งเหมือนทะเลที่ไม่กระเพื่อม

ทรัพย์และข้าวเปลือกจะเป็นที่น่ารังเกียจสำหรับเราก็หาไม่

แม้ตัวเราเองจะไม่มีการสั่งสมก็หาไม่

แต่พระสัพพัญญุตญาณเป็นที่รักของเรา

เพราะฉะนั้น เราจึงให้ทรัพย์อย่างประเสริฐ ฉะนี้แล

มหาโควินทจริยาที่ ๕ จบ