๔. มหาสุทัสนจริยา เล่ม ๓๓

ในกาลที่เราเป็นพระเจ้าจักรพรรดินามว่ามหาสุทัสสนะ

มีพลานุภาพมาก ได้เป็นพระเจ้าแผ่นดินในกรุงกุสาวดี

ครั้งนั้น เราได้สั่งให้ประกาศทุก ๆ วัน

วันละ ๓ ครั้งว่า “ใครอยากได้อะไร

ปรารถนาอะไร ใครจะให้ทรัพย์อะไร

ใครหิว ใครกระหาย ใครต้องการดอกไม้

ใครต้องการเครื่องลูบไล้

ใครเปลือย จักนุ่งห่มผ้าสีต่าง ๆ

ใครต้องการร่มสำหรับไปในหนทาง ก็จงมารับเอาไป

ใครต้องการรองเท้าที่อ่อนนุ่มสวยงาม ก็จงมารับเอาไป

เราให้ประกาศดังนี้ ทั้งเวลาเช้าและเวลาเย็นทุก ๆ วัน

ทานนั้นเราไม่ตกแต่งไว้ในที่ ๑๐ แห่ง

หรือในที่ ๑๐๐ แห่ง แต่เราตกแต่งทรัพย์ไว้

สำหรับยาจกในที่หลายร้อยแห่ง

วณิพกจะมาในเวลากลางวันหรือจะมาในเวลากลางคืนก็ตาม

ก็จะได้โภคะตามความปรารถนาพอเต็มมือกลับไปเสมอ

เราได้ให้มหาทานเห็นปานนี้จนตลอดชีวิต

เราจะให้ทรัพย์ที่น่ารังเกียจก็หาไม่

และเราจะไม่มีการสั่งสมก็หาไม่

เหมือนคนไข้กระสับกระส่าย เพื่อจะพ้นจากโรค

ต้องให้หมอพอใจด้วยทรัพย์จึงจะพ้นจากโรคได้ฉันใด

เราก็ฉันนั้นเหมือนกัน รู้อยู่

เพื่อบำเพ็ญทานให้บริบูรณ์โดยไม่มีส่วนเหลือ

เพื่อทำใจที่พร่องให้เต็ม จึงให้ทานแก่วณิพก

เรามิได้อาลัย มิได้หวังอะไร ได้ให้ทาน

เพื่อบรรลุสัมโพธิญาณ ฉะนี้แล

มหาสุทัสสนจริยาที่ ๔ จบ