๙. มิตตวินทุกชาดก เล่ม ๒๗

กฺยาหํ เทวานมกรํ กึ ปาปํ ปกตํ มยา

ยํ เม สิรสฺมึ โอหจฺจ จกฺกํ ภมติ มตฺถเก ฯ

ข้าพเจ้าได้กระทำอะไรไว้ให้แก่เทวดาทั้งหลาย ข้าพเจ้าได้กระทำบาปกรรมอะไรไว้ จักรกรดจึงได้มากระทบศีรษะของข้าพเจ้าพัดอยู่บนกระหม่อม?

อติกฺกมฺม รมณกํ สทามตฺตญฺจ ทูภกํ

พฺรหฺมตรญฺจ ปาสาทํ เกนตฺเถน อิธาคโต ฯ

ท่านล่วงเลยปราสาทแก้วผลึก ปราสาทแก้วมณี ปราสาทเงิน และปราสาททอง แล้วมาในที่นี้เพราะเหตุอะไร?

อิโต พหุตรา โภคา อตฺร มญฺเญ ภวิสฺสเร

อิติ เอตาย สญฺญาย ปสฺส มํ พฺยสนํ คตํ ฯ

เชิญท่านดูข้าพเจ้าผู้ถึงความฉิบหาย เพราะความสำคัญเช่นนี้ว่า โภคสมบัติในที่นี้ เห็นจะมีมากกว่าโภคสมบัติในปราสาททั้งสี่นั้น.

จตุพฺภิ อฏฺฐชฺฌคมา อฏฺฐาภิ จาปิ ๑ โสฬส

โสฬสาภิ จ ทฺวตฺตึส อตฺริจฺฉํ จกฺกมาสโท

อิจฺฉาหตสฺส โปสสฺส จกฺกํ ภมติ มตฺถเก ฯ

ท่านละทิ้งนางเวมานิกเปรต ๔ มาได้นางเวมานิกเปรต ๘ ละทิ้งนางเวมานิกเปรต ๘ มาได้นางเวมานิกเปรต ๑๖ ละทิ้งนางเวมานิกเปรต ๑๖ มาได้นางเวมานิกเปรต ๓๒ ปรารถนาไม่รู้จักพอ จึงมายินดีจักรกรดจักรกรดจึงพัดอยู่บนกระหม่อมของท่าน ผู้ถูกความปรารถนาครอบงำไว้.

อุปริ วิสาลา ทุปฺปูรา ๒ อิจฺฉาวิสทคามินี ๓

เย จ ตํ อนุคิชฺฌนฺติ เต โหนฺติ จกฺกธาริโนติ ฯ

มิตฺตวินฺทุกชาตกํ นวมํ ฯ

๑ ม. อฏฺฐาปิหิ จ ฯ ๒ สี. อุปริ วิสาลํ ทุปฺปูรํ ฯ ๓ ม. อิจฺฉาวิสฏคามินี ฯ

อันธรรมดา ตัณหาเป็นสิ่งที่กว้างขวางอยู่ ณ เบื้องบน ให้เต็มได้ยากมักเป็นไปตามอำนาจของความปรารถนา เพราะฉะนั้น ชนเหล่าใดมากำหนัดยินดีตัณหานั้น ชนเหล่านั้นจึงต้องเป็นผู้ทูนจักรกรดไว้.

จบ มิตตวินทุกชาดกที่ ๙.