๔. สิริชาดก เล่ม ๒๗

(พระโพธิสัตว์ผู้เป็นรุกขเทวดาประจำไพรสณฑ์นั้นได้กล่าวว่า)

{๔๕๐} [๔๕๐] ข้าพเจ้าขอนอบน้อมแก่หมู่หมูที่มาชุมนุมกันข้าพเจ้าได้เห็น มิตรภาพอันน่าอัศจรรย์ควรสรรเสริญแล้วจึงขอกล่าวสรรเสริญไว้ หมูทั้งหลายมีเขี้ยวเป็นกำลังได้ชนะเสือโคร่งด้วย ความสามัคคีอันใด ก็พากันพ้นมรณภัยด้วยความสามัคคีอันนั้น

๔. สิริชาดก (๒๘๔)

ว่าด้วยโภคะเกิดแก่ผู้มีบุญ

(พระบรมศาสดาครั้นตรัสเล่าชาดกนี้แล้วได้ตรัสว่า)

{๔๕๑} [๔๕๑] ผู้ไม่มีบุญจะเป็นผู้มีศิลปะหรือไม่มีก็ตาม ขวนขวายรวบรวม ทรัพย์ใดไว้เป็นอันมาก ผู้มีบุญย่อมได้ใช้สอยทรัพย์เหล่านั้น{๔๕๒} [๔๕๒] โภคะเป็นอันมากย่อมล่วงเลยคนอื่น ๆ ไปเสีย มาเกิดขึ้นในที่ ทั้งปวงทีเดียว สำหรับผู้ที่ทำบุญไว้แล้ว ใช่แต่เท่านั้น รัตนะ ทั้งหลายก็เกิดขึ้นแม้ในที่ที่มิใช่บ่อเกิด{๔๕๓} [๔๕๓] ไก่ แก้วมณี ไม้เท้า และหญิงชื่อว่าปุญญลักขณาเทวี ย่อม เกิดขึ้นแก่อนาถบิณฑิกเศรษฐีผู้ไม่มีบาป ผู้ที่ได้ทำบุญไว้แล้ว

๕. มณิสูกรชาดก (๒๘๕)

ว่าด้วยของดีใครทำลายไม่ได้

(พวกหมูได้เข้าไปหาดาบสโพธิสัตว์แล้วกล่าวว่า)