๓. วัฑฒกีสูกรชาดก เล่ม ๒๗

{๔๔๖} [๔๔๖] เพราะฉะนั้น บุคคลคนเดียวเชื่อมสัมพันธ์กับชาวโลกทั้งมวล สิ้นชีพแล้วก็พึงเข้าถึงสวรรค์ ท่านชาวกาสิกรัฐทั้งหลายจงฟัง คําของเรานี้เถิด(พระบรมศาสดาตรัสว่า)

{๔๔๗} [๔๔๗] พระเจ้ากังสมหาราชครอบครองราชสมบัติในเมืองพาราณสีได้ ตรัสพระราชดำรัสนี้แล้วก็ทรงทิ้งธนูและลูกศรเข้าถึงความ สำรวมในศีล(ออกผนวช)แล้ว

๓. วัฑฒกีสูกรชาดก (๒๘๓)

ว่าด้วยหมูสู้เสือได้ด้วยสามัคคีกัน

(ชฎิลโกงเห็นเสือโคร่งกลับมาตัวเปล่า จึงถามว่า)

{๔๔๘} [๔๔๘] นี่เสือโคร่ง เมื่อก่อนเจ้าเที่ยวฆ่าหมูตัวอ้วน ๆ ยํ่ายีหมูทั้งหลาย ในภูมิประเทศนี้ บัดนี้เจ้าเดินซึมมาตัวเดียว ก็วันนี้กำลังกายของเจ้าไม่มีหรือ เจ้าเสือโคร่ง(เสือโคร่งได้ฟังดังนั้น จึงกล่าวว่า)

{๔๔๙} [๔๔๙] นัยว่าเมื่อก่อนหมูเหล่านี้เห็นข้าพเจ้าเข้าแล้วก็กลัว ต่างลนลาน หนีไปหาที่ซ่อนเร้นตัวละทิศละทางวันนี้พวกหมูเหล่านั้นมา ชุมนุมกันเป็นหมวดเป็นหมู่อยู่ในชัยภูมิที่ดียากที่ข้าพเจ้าจะย่ำยีได้

(พระโพธิสัตว์ผู้เป็นรุกขเทวดาประจำไพรสณฑ์นั้นได้กล่าวว่า)

{๔๕๐} [๔๕๐] ข้าพเจ้าขอนอบน้อมแก่หมู่หมูที่มาชุมนุมกันข้าพเจ้าได้เห็น มิตรภาพอันน่าอัศจรรย์ควรสรรเสริญแล้วจึงขอกล่าวสรรเสริญไว้ หมูทั้งหลายมีเขี้ยวเป็นกำลังได้ชนะเสือโคร่งด้วย ความสามัคคีอันใด ก็พากันพ้นมรณภัยด้วยความสามัคคีอันนั้น

๔. สิริชาดก (๒๘๔)

ว่าด้วยโภคะเกิดแก่ผู้มีบุญ

(พระบรมศาสดาครั้นตรัสเล่าชาดกนี้แล้วได้ตรัสว่า)

{๔๕๑} [๔๕๑] ผู้ไม่มีบุญจะเป็นผู้มีศิลปะหรือไม่มีก็ตาม ขวนขวายรวบรวม ทรัพย์ใดไว้เป็นอันมาก ผู้มีบุญย่อมได้ใช้สอยทรัพย์เหล่านั้น{๔๕๒} [๔๕๒] โภคะเป็นอันมากย่อมล่วงเลยคนอื่น ๆ ไปเสีย มาเกิดขึ้นในที่ ทั้งปวงทีเดียว สำหรับผู้ที่ทำบุญไว้แล้ว ใช่แต่เท่านั้น รัตนะ ทั้งหลายก็เกิดขึ้นแม้ในที่ที่มิใช่บ่อเกิด{๔๕๓} [๔๕๓] ไก่ แก้วมณี ไม้เท้า และหญิงชื่อว่าปุญญลักขณาเทวี ย่อม เกิดขึ้นแก่อนาถบิณฑิกเศรษฐีผู้ไม่มีบาป ผู้ที่ได้ทำบุญไว้แล้ว

๕. มณิสูกรชาดก (๒๘๕)

ว่าด้วยของดีใครทำลายไม่ได้

(พวกหมูได้เข้าไปหาดาบสโพธิสัตว์แล้วกล่าวว่า)