๕. สุกชาดก เล่ม ๒๗

ยาว โส มตฺตมญฺญาสิ โภชนสฺมึ วิหงฺคโม

ตาว อทฺธานมาปาทิ มาตรญฺจ อโปสยิ.

นกแขกเต้าตัวนั้นรู้ประมาณในการกินอาหารเพียงใด

จะมีอายุยืนและเลี้ยงดูมารดาบิดาได้นานเพียงนั้น

ยโต จ โข พหุตรํ โภชนํ อชฺฌวาหริ (๑)

ตโต ตตฺเถว สํสีทิ อมตฺตญฺญู หิ โส อหุ.

แต่เมื่อกลืนกินอาหารมากเกินไป

มันจึงจมลงแล้วในสมุทรนั้น

เพราะว่ามันไม่รู้จักประมาณ

ตสฺมา มตฺตญฺญุตา สาธุ โภชนสฺมึ อคิทฺธิตา (๑)

อมตฺตญฺญู หิ สีทนฺติ มตฺตญฺญูว (๒) น สีทเรติ.

สุกชาตกํ ปญฺจมํ.

เพราะฉะนั้น การรู้จักประมาณ

คือการไม่ติดอยู่ในรสอาหารเป็นการดี

บุคคลผู้ไม่รู้จักประมาณจะจมลง

ผู้รู้จักประมาณจะไม่จมลง

สุกชาดกที่ ๕ จบ