๔. กุณฑกกุจฉิสินธวชาดก เล่ม ๒๗

ภุตฺวา ติณปริฆาสํ ภุตฺวา อาจามกุณฺฑกํ

เอตํ เต โภชนํ อาสิ กสฺมาทานิ น ภุญฺชสิ.

หญ้าอันเป็นเดน ข้าวตัง

และรำข้าวเจ้าเคยกินมาแล้ว

นั่นเป็นอาหารของเจ้า

เพราะเหตุใดบัดนี้เจ้าจึงไม่กิน

(ลูกม้าสินธพได้กล่าวว่า)

ยตฺถ โปสํ น ชานนฺติ ชาติยา วินเยน วา

ปหุํ (๑) ตตฺถ มหาพฺรหเมฺ อปิ อาจามกุณฺฑกํ.

มหาพราหมณ์ สถานที่ใดประชาชนไม่รู้จัก

สัตว์เลี้ยงโดยชาติ โดยวินัย

สถานที่นั้นมีข้าวตังและรำข้าวอยู่เป็นจำนวนมาก

ตฺวญฺจ โข มํ ปชานาสิ ยาทิสายํ หยุตฺตโม

ชานนฺโต ชานมาคมฺม น เต ภกฺขามิ กุณฺฑกนฺติ.

กุณฺฑกกุจฺฉิสินฺธวชาตกํ จตุตฺถํ.

ส่วนท่านรู้จักข้าพเจ้าดีว่า ม้านี้เป็นม้าชั้นยอดชนิดใด

ข้าพเจ้ารู้อยู่ เพราะอาศัยท่านผู้รู้ จึงไม่กินรำข้าวของท่าน

กุณฑกกุจฉิสินธวชาดกที่ ๔ จบ