๗. คามณิจันทชาดก เล่ม ๒๗

นายํ ฆรานํ กุสโล โลโล อยํ วลีมุโข

กตํ กตํ โข ทูเสยฺย เอวํธมฺมมิทํ กุลํ.

สัตว์นี้ไม่ฉลาด(ที่จะกะหรือสร้าง)บ้านเรือน

เป็นสัตว์มีปกติหลุกหลิกหน้าย่น

มักทำลายสิ่งที่เขาทำไว้แล้วสร้างไว้แล้ว

สัตว์ตระกูลนี้มีธรรมชาติอย่างนี้

นยิทํ จิตฺตวโต โลมํ นายํ อสฺสาสิโก มิโค

สิฏฺฐํ (๑) เม ชนสนฺเธน นายํ กิญฺจิ วิชานติ.

ขนอย่างนี้มิใช่ขนของผู้มีจิตประกอบด้วยปัญญา

ลิงนี้เป็นสัตว์ที่ไม่น่าไว้วางใจ

พระเจ้าชนสันธะผู้เป็นพระชนกของข้าพเจ้า

ได้ตรัสสอนไว้อย่างนี้ว่า

ธรรมดาลิงไม่รู้เหตุที่ควรหรือไม่ควรอะไรเลย

น มาตรํ ปิตรํ วา ภาตรํ ภคินึ สกํ

ภเรยฺย ตาทิโส โปโส สิฏฺฐํ ทสรเถน เมติ.

คามณิจนฺทชาตกํ สตฺตมํ.

สัตว์เช่นนั้นจะเลี้ยงดูมารดา บิดา พี่ชาย น้องชาย

หรือพี่สาว น้องสาวของตนไม่ได้เลย

พระเจ้าทศรถผู้เป็นพระชนกของข้าพเจ้าได้ตรัสสอนไว้อย่างนี้

คามณิจันทชาดกที่ ๗ จบ