๘. ธูมการีชาดก เล่ม ๒๗

ราชา อปุจฺฉิ วิธุรํ ธมฺมกาโม ยุธิฏฺฐิโล

อปิ พฺราหฺมณ ชานาสิ โก เอโก พหุ โ สจติ.

พระเจ้ายุธิฏฐิละผู้ใคร่ธรรม ได้ตรัสถามวิธุรบัณฑิตว่า

พราหมณ์ เจ้าทราบบ้างไหม มีใครคนหนึ่งเศร้าโศกมาก

(พระโพธิสัตว์กราบทูลพระราชาว่า)

พฺราหฺมโณ อชยูเถน ปหูเตโธ (๑) วเน วสํ

ธูมํ อกาสิ วาเสฏฺโฐ รตฺตินฺทิวมตนฺทิโต.

มีพราหมณ์วาเสฏฐโคตร บูชาไฟอยู่ในป่ากับฝูงแพะ

ไม่เกียจคร้าน ก่อไฟรมควันทั้งกลางวันและกลางคืน

ตสฺส ตํ ธูมคนฺเธน สรภา มกสทฺทิตา (๑)

วสฺสาวาสํ อุปาคจฺฉุํ ธูมการิสฺส สนฺติเก.

ด้วยกลิ่นควันไฟนั้นของเขา พวกละมั่งถูกยุงรบกวน

จึงได้เข้าไปอยู่ใกล้พราหมณ์ผู้ก่อไฟรมควันตลอดฤดูฝน

สรเภสุ มนํ กตฺวา อชา โส นาวพุชฺฌถ

อาคจฺฉนฺตี วชนฺตี วา ตสฺส ตา วินสุํ อชา.

เขาพอใจพวกละมั่ง เลยไม่เอาใจใส่พวกแพะ

มันจะมาหรือจะไปก็ไม่รับรู้

แพะเหล่านั้นของเขาจึงพินาศไป

สรภา สรเท กาเล ปหีนมกเส วเน

ปาวึสุ (๑) คิริทุคฺคานิ นทีนํ ปภวานิ จ.

เมื่อป่าไร้ยุงในฤดูใบไม้ร่วง

พวกละมั่งก็พากันเข้าไปยังซอกเขาและต้นน้ำลำธาร

สรเภ จ คเต ทิสฺวา อชา จ วิภวํ คตา (๑)

กิโส จ วิวณฺโณ จาสิ ปณฺฑุโรคี จ พฺราหฺมโณ.

พราหมณ์เห็นพวกละมั่งจากไปแล้ว

และพวกแพะก็ถึงความพินาศ จึงซูบผอม

มีผิวพรรณหม่นหมองและเป็นโรคผอมเหลือง

เอวํ โย สํ นิรงฺกตฺวา อาคนฺตุํ กุรุเต ปิยํ

โส เอโก พหุ โสจติ ธูมการีว พฺราหฺมโณติ.

ธูมการิชาตกํ อฏฺฐมํ.

ด้วยประการเช่นนี้ ผู้ใดไม่สนใจคนเก่าของตน

รักแต่คนมาใหม่ ผู้นั้นก็จะโดดเดี่ยว

เศร้าโศกมากเหมือนดังพราหมณ์ผู้ก่อไฟรมควัน

ธูมการิชาดกที่ ๘ จบ