๓. เอกราชชาดก เล่ม ๒๗

อนุตฺตเร กามคุเณ สมิทฺเธ

ภุตฺวาน ปุพฺเพ วสี เอกราช

โสทานิ ทุคฺเค นรกมฺหิ ขิตฺโต

นปฺปชฺชเห วณฺณพลํ ปุราณํ.

ข้าแต่พระเจ้าเอกราช เมื่อก่อนพระองค์เสวยกามคุณ

ที่สมบูรณ์ยอดเยี่ยม มาบัดนี้พระองค์ถูกโยนลงในหลุมอันขรุขระ

ก็ยังไม่ทรงละพระฉวีวรรณและพระกำลังอันมีอยู่แต่ก่อน

(พระเจ้าเอกราชผู้เป็นพระโพธิสัตว์ได้ฟังดังนั้น จึงตรัสว่า)

ปุพฺเพว ขนฺตี จ ตโป จ มยฺหํ

สมฺปตฺถิตา ทุพฺภิเสน (๑) อโหสิ

ตนฺทานิ ลทฺธาน กถนฺนุ ราช

ชเห อหํ วณฺณพลํ ปุราณํ.

พระเจ้าทุพภิเสน เมื่อก่อนหม่อมฉันมีขันติ

และตบะสมปรารถนามาแล้ว

หม่อมฉันได้ขันติและตบะนั้นแล้ว

จะพึงละฉวีวรรณและกำลังอันมีอยู่แต่ก่อนทำไมเล่า

สพฺพา กิเรวํ ปรินิฏฺฐิตานิ

ยสสฺสินํ ปญฺญวนฺตํ วิสยฺห

ยโส จ ลทฺธ า ปุริมํ อุฬารํ

นปฺปชฺชเห วณฺณพลํ ปุราณํ.

พระองค์ผู้เรืองยศ ปรากฏพระปรีชาญาณ

ทรงทนทานเป็นพิเศษ ทราบว่า กรณียกิจทุกอย่าง

หม่อมฉันได้ทำสำเร็จเรียบร้อยแล้ว

ทั้งยังได้ยศที่สูงส่งที่ไม่เคยได้มาก่อน

เพราะเหตุไรจะพึงละฉวีวรรณและกำลังอันมีอยู่แต่ก่อนเสียเล่า

ปนุชฺช ทุกฺเขน สุขํ ชนินฺท

สุเขน วา ทุกฺขมสยฺหสาหิ

อุภยตฺถ สนฺโต อภินิพฺพุตตฺตา

สุเข จ ทุกฺเข จ ภวนฺติ ตุลฺยาติ.

เอกราชชาตกํ ตติยํ.

พระองค์ผู้จอมชน หม่อมฉันบรรเทาความสุข

ด้วยความทุกข์ และข่มความทุกข์ด้วยความสุข

สัตบุรุษเช่นหม่อมฉันวางตนเป็นกลางในความสุขและความทุกข์

เพราะมีความเยือกเย็นในภาวะทั้ง ๒ นั้น

เอกราชชาดกที่ ๓ จบ