๘. ธรรมเทวปุตตจริยา เล่ม ๓๓

อีกเรื่องหนึ่ง ในกาลที่เราเป็นเทพบุตรนามว่าธรรมะ

มีศักดิ์ใหญ่ มีฤทธิ์มาก มีบริวารมาก เป็นผู้อนุเคราะห์โลกทั้งปวง

เราชักชวนมหาชนให้สมาทานกุศลกรรมบถ ๑๐ ประการ

พร้อมทั้งมิตรสหาย พร้อมทั้งบริวารชนเที่ยวไปยังบ้านและนิคม

ครั้งนั้น เทพบุตรผู้ลามก เป็นผู้ตระหนี่

แสดงอกุศลกรรมบถ ๑๐ ประการ

แม้เทพบุตรนั้น พร้อมทั้งมิตรสหาย

พร้อมทั้งบริวารชนก็เที่ยวไปบนแผ่นดินนี้

เราทั้ง ๒ คือ ธรรมวาทีเทพบุตรและอธรรมวาทีเทพบุตร

เป็นศัตรูต่อกัน เราทั้ง ๒ นั่งรถสวนทางกันมา

จึงทำแอกรถให้กระทบกัน

การทะเลาะอันน่าสะพรึงกลัวย่อมเกิดขึ้นแก่เทพบุตรทั้ง ๒

ผู้ประกอบด้วยกัลยาณธรรมและบาปธรรม

มหาสงครามปรากฏแล้ว เพื่อต้องการจะให้กันและกันหลีกทาง

ถ้าเราพึงโกรธเคืองอธรรมวาทีเทพบุตรนั้น

ถ้าเราพึงทำลายตบะคุณ เราพึงทำอธรรมวาทีเทพบุตรนั้น

พร้อมทั้งบริวารให้เป็นดุจธุลี

อีกเรื่องหนึ่ง เพื่อรักษาศีลไว้ เราจึงระงับจิตได้แล้ว

พร้อมทั้งบริวาร ได้หลีกทางให้แก่อธรรมวาทีเทพบุตรผู้ชั่วช้า

เพราะทำจิตให้สงบพร้อมกับหลีกทางให้

แผ่นดินได้แยกช่องแก่เทพบุตรผู้ชั่วช้าในขณะนั้น ฉะนี้แล

ธัมมเทวปุตตจริยาที่ ๘ จบ