๙. ชยทิสจริยา เล่ม ๓๓

ในกรุงที่ประเสริฐชื่อกัปปิลา เป็นนครที่อุดมในแคว้นปัญจาละ

ได้มีพระราชาพระนามว่าชัยทิศ ประกอบด้วยคุณคือศีล

เราเป็นโอรสของพระราชาพระองค์นั้น

มีธรรมอันสดับแล้ว มีศีลดีงาม มีนามว่าอลีนสัตตกุมาร

มีคุณสงเคราะห์บริวารชนทุกเมื่อ

พระราชบิดาของเราเสด็จล่าเนื้อ ได้เข้าใกล้พระยาโปริสาท

พระยาโปริสาทนั้นได้จับพระราชบิดาของเราแล้วกล่าวว่า

ท่านเป็นอาหารของเรา อย่าดิ้นรนไปเลย

พระราชบิดาของเราทรงสดับคำของพระยาโปริสาทนั้น

ตกพระทัย สะดุ้งหวาดหวั่น มีพระเพลาแข็ง

เพราะทอดพระเนตรเห็นพระยาโปริสาท

พระยาโปริสาทรับเอาเนื้อแล้วปล่อยไปโดยบังคับให้กลับมาอีก

พระราชบิดาพระราชทานทรัพย์แก่พราหมณ์แล้วตรัสเรียกเรามาว่า

ลูกเอ๋ย จงปกครองราชสมบัติ อย่าประมาทปกครองนครนี้

พระยาโปริสาทบังคับพ่อให้กลับไปหาอีก

เราไหว้พระราชมารดาและพระราชบิดาแล้ว

ตกแต่งร่างกาย สะพายธนู เหน็บพระแสงขรรค์

ออกไปหาพระยาโปริสาท(เราคิดว่า)

พระยาโปริสาทเห็นเรามีอาวุธถืออยู่ในมือ บางทีจักสะดุ้งกลัว

แต่เพราะเมื่อเราทำความสะดุ้งกลัวต่อพระยาโปริสาท

ศีลของเราจะขาด

เพราะเรากลัวศีลจะขาด จึงไม่กล่าววาจาน่ารังเกียจ

แก่พระยาโปริสาทนั้น

เรามีเมตตาจิตกล่าวคำที่เป็นประโยชน์ว่า

“ท่านจงก่อไฟกองใหญ่ขึ้น เราจักโดดจากต้นไม้เข้ากองไฟ

ท่านปู่ ท่านรู้เวลาว่า เราสุกดีแล้วจงกินเถิด”

เราไม่ได้รักษาชีวิตของเราเพราะเหตุแห่งพระราชบิดาผู้ทรงศีล

และเราได้ให้พระยาโปริสาทผู้ฆ่าสัตว์เป็นปกติทุกเมื่อนั้น

บวชแล้ว ฉะนี้แล

ชยทิสจริยาที่ ๙ จบ