๑๑. กัณหทีปายนจริยา เล่ม ๓๓

อีกเรื่องหนึ่ง ในกาลที่เราเป็นฤาษีนามว่ากัณหทีปายนะ

เราไม่ยินดีประพฤติพรหมจรรย์เกินกว่า ๕๐ ปี

ใคร ๆ จะรู้ใจเราที่ไม่ยินดีประพฤติพรหมจรรย์นั้นหามิได้

แม้เราก็ไม่บอกแก่ใคร ๆ ว่า ความไม่ยินดี

และความยินดีมีในใจของเรา

สหายเพื่อนพรหมจารีของเราชื่อว่ามัณฑัพยะ

เป็นฤๅษีมีอานุภาพมาก

ประกอบด้วยบุพกรรม(กรรมเก่าให้ผล)

ถูกหลาวเสียบ

เราช่วยเหลือพยาบาลมัณฑัพยดาบสนั้นให้หายโรคแล้ว

ได้อำลากลับมายังอาศรมของเราเอง

พราหมณ์ผู้เป็นสหายของเรา ได้พาภริยาและบุตร

ทั้ง ๓ คนพร้อมใจกันเป็นแขกของเรา

เรานั่งเจรจาปราศรัยกับสหาย

และภรรยาของเขาอยู่ในอาศรมของตน

เด็กโยนลูกข่างเล่นอยู่ ทำให้อสรพิษโกรธแล้ว

ทีนั้น เด็กนั้นใช้มือควานหาตามทางที่ลูกข่างหมุนไป

มือไปถูกหัวอสรพิษเข้า

พอไปถูกหัวของมัน งูก็โกรธ

มันเคืองจนเหลือจะอดกลั้นอาศัยกำลังพิษ ได้กัดเด็กทันที

เด็กถูกงูมีพิษกล้ากัด ล้มลงที่พื้นดิน

เหตุนั้น เราเป็นผู้ได้รับทุกข์

หรือว่าทุกข์นั้นเนื่องจากเรา

เราได้ปลอบมารดาและบิดาของเด็กนั้น

ผู้มีทุกข์เศร้าโศกให้เบาใจแล้ว

ได้ทำสัจจกิริยาอันประเสริฐสุดครั้งแรกว่า

เราผู้ต้องการบุญ ได้ประพฤติพรหมจรรย์

มีจิตเลื่อมใสอยู่เพียง ๗ วันเท่านั้น

ต่อจากนั้น การประพฤติของเรามีมาเกิน ๕๐ ปีนี้

เราไม่ปรารถนาเลย แต่ก็ยังประพฤติอยู่

ด้วยสัจจะนี้ ขอความสวัสดีจงมีแก่เด็กนี้

พิษจงระงับ ยัญญทัตตกุมารจงเป็นอยู่เถิด

พร้อมกับเมื่อเราทำสัจจกิริยา

มาณพซึ่งสั่นเทาด้วยกำลังพิษ

ก็รู้สึกตัว ลุกขึ้นได้ และหายโรค

บุคคลมีสัจจะเสมอเราไม่มี

นี้เป็นสัจจบารมีของเรา ฉะนี้แล

กัณหทีปายนจริยาที่ ๑๑ จบ