๔. กุณฑกกุจฉิสินธวชาดก เล่ม ๒๗

ภุตฺวา ติณปริฆาสํ ภุตฺวา อาจามกุณฺฑกํ

เอตํ เต โภชนํ อาสิ กสฺมาทานิ น ภุญฺชสิ ฯ

ท่านเคยบริโภคหญ้าที่เป็นเดน เคยบริโภครำและข้าวตังมาแล้วจนเติบโตนี่เคยเป็นอาหารของท่านมาแล้ว เพราะเหตุไร บัดนี้ ท่านจึงไม่บริโภคเล่า?

ยตฺถ โปสํ น ชานนฺติ ชาติยา วินเยน วา

ปหุํ ๒ ตตฺถ มหาพฺรหฺเม อปิ อาจามกุณฺฑกํ ฯ

๑ ม. คิคีเส ฯ ๒ ม. พหุํ ฯ สี. ยุ. พหู ฯ

ข้าแต่ท่านพราหมณ์ ในที่ใด ชนทั้งหลายไม่รู้จักสัตว์ โดยชาติ หรือโดยวินัย ในที่นั้น รำ และข้าวตังมีเป็นอันมาก.

ตฺวญฺจ โข มํ ปชานาสิ ยาทิสายํ หยุตฺตโม

ชานนฺโต ชานมาคมฺม น เต ภกฺขามิ กุณฺฑกนฺติ ฯ

กุณฺฑกกุจฺฉิสินฺธวชาตกํ จตุตฺถํ ฯ

ก็ท่านรู้จักข้าพเจ้าดีแล้วว่า ม้าตัวนี้ เป็นม้าอุดมเช่นไร ข้าพเจ้ารู้สึกตนอยู่ เพราะอาศัยท่านผู้รู้ จึงไม่บริโภครำของท่าน.

จบ กุณฑกกุจฉิสินธวชาดกที่ ๔.