๖. เนมิราชจริยา เล่ม ๓๓

ปุนาปรํ ยทา โหมิ มิถิลายํ ปุรุตฺตเม

เนมิ นาม มหาราชา ปณฺฑิโต กุสลตฺถิโก ฯ

ตทาหํ มาปยิตฺวาน จตุสาลํ จตุมฺมุขํ

ตตฺถ ทานํ ปวตฺเตสึ มิคปกฺขินราทินํ ๑ ฯ

อจฺฉาทนํ สยนญฺจ อนฺนํ ปานญฺจ โภชนํ

อพฺโพจฺฉินฺนํ กริตฺวาน มหาทานํ ปวตฺตยึ ฯ

ยถาปิ เสวโก สามึ ธนเหตุมุปาคโต

กาเยน วาจามนสา อาราธนียเมสติ ฯ

ตเถวาหํ สพฺพภเว ปริเยสิสฺสามิ โพธิชํ

ทาเนน สตฺเต ตปฺเปตฺวา อิจฺฉามิ โพธิมุตฺตมนฺติ ฯ

เนมิราชจริยํ ฉฏฺฐํ ฯ

อีกเรื่องหนึ่ง ในกาลเมื่อเราเป็นมหาราชาพระนามว่าเนมิเป็นบัณฑิตต้องการกุศลอยู่ในพระนครมิถิลาอันอุดมในกาลนั้น เราได้สร้างศาลา ๔ แห่ง อันมีหน้ามุขหลังละสี่ๆ เรายังทานให้เป็นไปในศาลานั้นแก่ เนื้อ นก และนรชนเป็นต้น ยังมหาทาน คือ เครื่องนุ่งห่ม ที่นอน และโภชนะ คือ ข้าว และน้ำ ให้เป็นไปแล้วไม่ขาดสาย เปรียบเหมือนเสวก เข้าไปหานายเพราะเหตุแห่งทรัพย์ย่อมแสวงหานายที่พึงให้ยินดีได้ ด้วยกายกรรม วจีกรรม และมโนกรรมฉันใด เราก็ฉันนั้น จักแสวงหาพระสัพพัญญุตญาณในภพทั้งปวง จึงยังสัตว์ทั้งหลายให้อิ่มหนำด้วยทาน แล้วปรารถนาโพธิญาณอันอุดม ฉะนี้แล.

จบเนมิราชจริยาที่ ๖