๗. ภัลลิยเถรคาถา เล่ม ๒๖

๖. สีตวนิยเถรคาถา

สุภาษิตเกี่ยวกับความสันโดษ

{๑๔๓}นัยว่า ท่านพระสีตวนิยเถระได้ภาษิตคาถานี้ไว้อย่างนี้ว่า

[๖] ภิกษุใดมาสู่ป่าสีตวันแล้ว ภิกษุนั้นเป็นผู้อยู่แต่ผู้เดียว สันโดษ มีจิตตั้งมั่น ชนะกิเลส ปราศจากขนลุกขนพอง มีปัญญารักษากายคตาสติอยู่

๗. ภัลลิยเถรคาถา

สุภาษิตเกี่ยวกับผู้ชนะ

{๑๔๔}นัยว่า ท่านพระภัลลิยเถระได้ภาษิตคาถานี้ไว้อย่างนี้ว่า

[๗] ผู้ใดกำจัดเสนาแห่งมัจจุราชได้ เหมือนห้วงนํ้าใหญ่ กำจัดสะพานไม้อ้อที่ชำรุดทรุดโทรมฉะนั้น ผู้นั้นจัดว่า เป็นผู้ชนะมาร ปราศจากความหวาดกลัว มีตนอันฝึกแล้ว มีจิตตั้งมั่น ดับกิเลสได้แล้ว

๘. วีรเถรคาถา

สุภาษิตเกี่ยวกับการชนะกิเลส

{๑๔๕}นัยว่า ท่านพระวีรเถระได้ภาษิตคาถานี้ในเวลาที่อดีตภรรยาไปเล้าโลม เพี่อให้สึกว่า

[๘] เมื่อก่อน ผู้ใดเป็นผู้ฝึกได้ยาก แต่เดี๋ยวนี้ผู้นั้นถูกพระผู้มีพระภาคเจ้าได้ทรงฝึกแล้วด้วยวิธีฝึกคืออริยมรรค ที่ยอดเยี่ยม เป็นผู้สันโดษ ข้ามความสงสัยได้แล้ว เป็นผู้ชนะกิเลส ปราศจากความหวาดกลัว มีจิตตั้งมั่น ดับกิเลสได้แล้ว

๙. ปิลินทวัจฉเถรคาถา

สุภาษิตเกี่ยวกับการฟังธรรม

{๑๔๖}นัยว่า ท่านพระปิลินทวัจฉเถระได้ภาษิตคาถานี้ไว้อย่างนี้ว่า

[๙] การที่เรามาสู่สำนักของพระศาสดานี้เป็นการมาดีแล้ว ไม่ไร้ประโยชน์ การที่เราคิดไว้ว่าจักฟังธรรมในสำนัก ของ พระผู้มีพระภาคเจ้าแล้วบวชนี้มิใช่ความคิดที่เลว เพราะเมื่อพระผู้มีพระภาคเจ้าทรงจำแนกธรรมทั้งหลายอยู่ เรา ได้บรรลุโลกุตตรธรรมอันประเสริฐแล้ว