วรรคที่ ๒

๑ ปามุชฺชพหุโล ภิกฺขุ ธมฺเม พุทฺธปฺปเวทิเต

อธิคจฺเฉ ปทํ สนฺตํ สงฺขารูปสมํ สุขนฺติ ฯ

จูฬวจฺโฉ ๓ เถโร ฯ

ภิกษุผู้มากไปด้วยความปราโมทย์ในธรรมอันพระพุทธเจ้าทรงประกาศแล้วพึงบรรลุสันตบทอันเป็นธรรมเข้าไปสงบระงับสังขาร เป็นสุข.

๒ ปญฺญาพลี สีลวตูปปนฺโน

สมาหิโต ฌานรโต สตีมา

ยทตฺถิยํ โภชนํ ภุญฺชมาโน

กงฺเขถ ๔ กาลํ อิธ วีตราโคติ ฯ

มหาวจฺโฉ ๕ เถโร ฯ

ภิกษุมีกำลังปัญญา สมบูรณ์ด้วยศีลและวัตร มีจิตตั้งมั่น ยินดีในฌานมีสติ บริโภคโภชนะตามมีตามได้ มีราคะไปปราศแล้ว พึงหวังได้ ซึ่ง

กาลปรินิพพานในศาสนานี้.

๓ นีลพฺภวณฺณา รุจิรา สีตวารี สุจินฺธรา

อินฺทโคปกสญฺฉนฺนา เต เสลา รมยนฺติ มนฺติ ฯ

วนวจฺโฉ เถโร ฯ

ภูเขาทั้งหลายอันล้วนแล้วด้วยหิน มีสีเขียวดังเมฆ ดูรุจิเรกงามดี มีธารวารีเย็นใสสะอาด ดารดาษไปด้วยแมลงค่อมทอง ภูเขาเหล่า

นั้นย่อมทำให้เรารื่นรมย์ใจ.

๔ อุปชฺฌาโย มํ อวจาสิ ๖ อิโต คจฺฉามิ สีวก

คาเม เม วสติ กาโย อรญฺญํ เม คโต มโน๕

เสมานโกปิ คจฺฉามิ นตฺถิ สงฺโค วิชานตนฺติ ฯ

วนวจฺฉสฺส เถรสฺส สามเณโร ฯ

๑ ม. ยุ. โกฏฺฐิโก ฯ ๒ ม. กงฺขาเรวตสมฺมโต ฯ ยุ. กงฺขาเรวตสุพฺพโต ฯ

๓ ยุ. จูฬควจฺโฉ ฯ ๔ ยุ. กงฺเขต ฯ ๕ ยุ. มหาควจฺโฉ ฯ ๖ ม. อวจ ฯ

พระอุปัชฌาย์ของเราได้กล่าวกะเราว่า ดูกรสีวกะ เราจะไปจากที่นี้กายของเราอยู่ในบ้าน แต่ใจของเราไปอยู่ในป่า แม้เรานอนอยู่ก็

จักไป ความเกี่ยวข้องด้วยหมู่ ย่อมไม่มีแก่ผู้รู้แจ้งชัด.

๕ ปญฺจ ฉินฺเท ปญฺจ ชเห ปญฺจ จุตฺตริ ภาวเย

ปญฺจสงฺคาติโค ภิกฺขุ โอฆติณฺโณติ วุจฺจตีติ ฯ

กุณฺฑธาโน เถโร ฯ

ภิกษุพึงตัดสังโยชน์เบื้องต่ำ ๕ พึงละสังโยชน์เบื้องบน ๕ พึงเจริญอินทรีย์ ๕ มีศรัทธาเป็นต้นให้ยิ่งขึ้นไป ภิกษุผู้ก้าวล่วงธรรมเป็นเครื่องข้อง ๕ ประการได้แล้ว พระผู้มีพระภาคตรัสว่า ข้ามโอฆะ

ได้แล้ว.

๖ ยถาปิ ภทฺโท อาชญฺโญ นงฺคลาวตฺตนี สิขี

คจฺฉติ อปฺปกสิเรน เอวํ รตฺตินฺทิวา มม

คจฺฉนฺติ อปฺปกสิเรน สุเข ลทฺเธ นิรามิเสติ ฯ

เพลฏฺฐสีโส เถโร ฯ

โคอาชาไนยผู้สามารถเทียมไถแล้ว ย่อมลากไถไปได้โดยไม่ลำบากฉันใด เมื่อเราได้ความสุขอันไม่เจือด้วยอามิส คืนและวันทั้งหลาย

ย่อมผ่านพ้นเราไปโดยยาก ฉันนั้น.

๗ มิทฺธี ยทา โหติ มหคฺฆโส จ

นิทฺทายิตา สมฺปริวตฺตสายี

มหาวราโหว นิวาปปุฏฺโฐ

ปุนปฺปุนํ คพฺภมุเปติ มนฺโทติ ฯ

ทาสโก เถโร ฯ

เมื่อใด บุคคลเป็นผู้ง่วงเหงาและกินมากมักนอนหลับกลิ้งเกลือกไปมาเมื่อนั้นเขาเป็นคนเขลา ย่อมเข้าห้องบ่อยๆ เหมือนสุกรใหญ่ที่เขา

ปรนปรือด้วยเหยื่อ ฉะนั้น.

๘ อหุ ๑ พุทฺธสฺส ทายาโท ภิกฺขุ เภสกฬาวเน

เกวลํ อฏฺฐิสญฺญาย อผริ ปฐวึ อิมํ

มญฺเญหํ กามราคํ โส ขิปฺปเมว ปหียตีติ ฯ

สิงฺคาลปิตา เถโร ฯ

ภิกษุผู้อยู่ในป่าเภสกฬาวัน พิจารณาแผ่นดินนี้ด้วยความสำคัญว่ากระดูกทั้งสิ้นเป็นอารมณ์จักได้เป็นทายาทของพระพุทธเจ้า เราเข้าใจว่า

จะละกามราคะได้โดยเร็วพลัน.

๙ อุทกํ หิ นยนฺติ เนตฺติกา อุสุการา นมยนฺติ เตชนํ

ทารุํ นมยนฺติ ตจฺฉกา อตฺตานํ ทมยนฺติ สุพฺพตาติ ฯ

กุโฬ เถโร ฯ

๑ ยุ. อหู ฯ

พวกคนไขน้ำก็ไขน้ำไป ช่างศรก็ดัดลูกศร พวกช่างถากก็ถากไม้

พวกบัณฑิตผู้มีวัตรอันงาม ก็ฝึกฝนตน.

๑๐ มรเณ เม ภยํ นตฺถิ นิกนฺติ นตฺถิ ชีวิเต

สนฺเทหํ นิกฺขิปิสฺสามิ สมฺปชาโน ปติสฺสโตติ ฯ

อชิโต เถโร ฯ

อุทฺทานํ

จูฬวจฺโฉ มหาวจฺโฉ วนวจฺโฉ จ สีวโก

กุณฺฑธาโน จ เพลฏฺฐิ ทาสโก จ ตโต ปรํ

สิงฺคาลปิติโก เถโร กุโฬ จ อชิโต ทสาติ ฯ

วคฺโค ทุติโย ฯ

เราไม่มีความกลัวตาย ไม่มีความอาลัยในชีวิต จักเป็นผู้มีสติสัมป

ชัญญะ ละทิ้งกายนี้ไป.

____________________

ในวรรคนี้รวมพระเถระได้ ๑๐ องค์ คือ

๑. พระจูฬวัจฉเถระ ๒. พระมหาวัจฉเถระ

๓. พระวนวัจฉเถระ ๔. พระสีวกเถระ

๕. พระกุณฑธานเถระ ๖. พระเพลัฏฐสีสเถระ

๗. พระทาสกเถระ ๘. พระสิงคาลปิตาเถระ

๙. พระกุฬเถระ ๑๐. พระอชิตเถระ.

จบ ทุติยวรรค.