วรรคที่ ๗

๑ ปสฺสติ ปสฺโส ปสฺสนฺตํ อปสฺสนฺตญฺจ ปสฺสติ

อปสฺสนฺโต อปสฺสนฺตํ ปสฺสนฺตญฺจ น ปสฺสตีติ ฯ

วปฺโป เถโร ฯ

บุคคลผู้สมบูรณ์ด้วยทัสสนะ ย่อมเห็นคนอันธพาลผู้เห็นอยู่ด้วย ย่อมเห็นคนอันธพาลผู้ไม่เห็นอยู่ด้วย ส่วนคนอันธพาลผู้ไม่สมบูรณ์ด้วยทัสสนะ

ย่อมไม่เห็นคนอันธพาลผู้ไม่เห็นและคนอันธพาลผู้เห็น.

๒ เอกกา มยํ อรญฺเญ วิหราม

อปวิทฺธํว วนสฺมึ ทารุกํ

ตสฺส เม พหุกา ปิหยนฺติ

เนรยิกา วิย สคฺคคามินนฺติ ฯ

วชฺชิปุตฺตโก ๑ เถโร ฯ

เราอยู่ในป่าแต่ผู้เดียว เหมือนท่อนไม้ที่เขาทิ้งไว้ในป่า ชนเป็นอันมากพากันรักใคร่ต่อเรา เหมือนสัตว์นรกพากันรักใคร่ต่อบุคคลผู้ไปสู่สวรรค์

ฉะนั้น.

๓ จุตา ปตนฺติ ปติตา คิทฺธา จ ปุนราคตา

กตกิจฺจํ รตรมฺมํ สุเขนนฺวาคตํ สุขนฺติ ฯ

ปกฺโข เถโร ฯ

เหยี่ยวทั้งหลายย่อมโฉบลง ชิ้นเนื้อหลุดจากปากของเหยี่ยวตัวหนึ่งตกลงพื้นดิน และเหยี่ยวอีกพวกหนึ่งมาคาบเอาไว้อีก ฉันใด สัตว์ทั้งหลายผู้หมุนเวียนไปในสงสารก็ฉันนั้น จุติจากกุศลธรรมแล้วไปตกในนรกเป็นต้น ความสุขย่อมติดตามเราผู้สำเร็จกิจแล้ว ผู้ยินดีต่อนิพพาน

ด้วยความสุข.

๔ ทุมวฺหยาย อุปฺปนฺโน ชาโต ปณฺฑรเกตุนา

เกตุหา เกตุนา เยว มหาเกตุํ ปธํสยีติ ฯ

วิมลโกณฺฑญฺโญ เถโร ฯ

๑ มุ. ยุ. วชฺชิปุตฺโต ฯ

ภิกษุเป็นบุตรของอัมพปาลี ที่หมู่ชนเรียกกันว่า ทุมะ เกิดเพราะพระเจ้าพิมพิสาร ท่านผู้เป็นบุตรของท่านผู้ทรงไว้ซึ่งธงคือพระเจ้าแผ่นดิน ทำลาย

ธงใหญ่ คือ กิเลสได้ด้วยปัญญาแล้ว.

๕ อุกฺเขปกฏวจฺฉสฺส สงฺกลิตํ พหูหิ วสฺเสหิ

ตํ ภาสติ คหฏฺฐานํ สุนิสินฺโน อุฬารปาโมชฺโชติ ฯ

อุกฺเขปกฏวจฺโฉ เถโร ฯ

ภิกษุผู้สงบดีแล้ว มีความปราโมทย์อย่างยิ่ง ย่อมกล่าวพระพุทธวจนะที่ได้เล่าเรียนมาหลายปีในสำนักของอุกเขปกฏวัจฉภิกษุ แก่คฤหัสถ์ทั้งหลาย.

๖ อนุสาสิ มหาวีโร สพฺพธมฺมาน ปารคู

ตสฺสาหํ ธมฺมํ สุตฺวาน วิหาสึ สนฺติเก รโต ๑

ติสฺโส วิชฺชา อนุปฺปตฺตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ

เมฆิโย เถโร ฯ

พระมหาวีรเจ้าผู้ถึงฝั่งแห่งธรรมทั้งปวงได้สั่งสอนเรา เราฟังธรรมของพระองค์แล้ว ยินดีอยู่ในสำนักของพระองค์ เราได้บรรลุวิชชา ๓

คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า เรากระทำเสร็จแล้ว.

๗ กิเลสา ฌาปิตา มยฺหํ ภวา สพฺเพ สมูหตา

วิกฺขีโณ ชาติสํสาโร นตฺถิทานิ ปุนพฺภโวติ ฯ

เอกธมฺมสวนิโย เถโร ฯ

กิเลสทั้งหลายเราเผาแล้ว ภพทั้งปวงเราถอนขึ้นแล้ว ชาติสงสารของเรา

สิ้นไปแล้ว บัดนี้ภพใหม่มิได้มีต่อไป.

๘ อธิเจตโส อปฺปมชฺชโต มุนิโน โมนปเถสุ สิกฺขโต

โสภา น ภวนฺติ ตาทิโน อุปสนฺตสฺส สทา สตีมโตติ ฯ

เอกุทานิโย เถโร ฯ

ความโศกทั้งหลายย่อมไม่มีแก่ภิกษุผู้มีจิตมั่น ไม่ประมาท เป็นมุนี ศึกษา

ในคลองแห่งโมไนย ผู้คงที่ ผู้สงบระงับ มีสติทุกเมื่อ.

๙ สุตฺวาน ธมฺมํ มหโต มหารสํ

สพฺพญฺญุตญฺญาณวเรน เทสิตํ

มคฺคํ ปปชฺชึ อมตสฺส ปตฺติยา

โส โยคกฺเขมสฺส ปถสฺส โกวิโทติ ฯ

ฉนฺโน เถโร ฯ

๑ โป. ม. สโต ฯ

เราพึงธรรมมีรสอันประเสริฐ ของพระผู้มีพระภาคผู้เป็นพระมหาสมณะได้ดำเนินไปสู่ทางอันพระพุทธเจ้าผู้มีญาณอันประเสริฐ กล่าว คือ ความเป็นผู้รู้ธรรมทั้งปวง ทรงแสดงไว้แล้ว เพื่อบรรลุอมตธรรม พระผู้มีพระภาคพระองค์นั้น ทรงเป็นผู้ฉลาดในทางอันเกษมจากโยคะ.

๑๐ สีลเมว อิธ อคฺคํ ปญฺญวา ปน อุตฺตโม

มนุสฺเสสุ จ เทเวสุ สีลปญฺญาณโต ชยนฺติ ฯ

ปุณฺโณ เถโร ฯ

อุทฺทานํ

วปฺโป จ วชฺชิปุตฺโต จ ปกฺโข วิมลโกณฺฑญฺโญ

อุกฺเขปกฏวจฺโฉ จ เมฆิโย เอกธมฺมิโก

เอกุทานิยฉนฺโน ๑ จ ปุณฺณตฺเถโร มหพฺพโลติ ฯ

วคฺโค สตฺตโม ฯ

ในโลกนี้ ศีลเท่านั้นเป็นเลิศ แต่ผู้มีปัญญาเป็นผู้สูงสุด ความชนะย่อมมี

เพราะศีลและปัญญา ทั้งในหมู่มนุษย์และหมู่เทวดา.

____________________________

ในวรรคนี้ รวมพระเถระ ๑๐ องค์ คือ

๑. พระวัปปเถระ ๒. พระวัชชีปุตตกเถระ

๓. พระปักขเถระ ๔. พระวิมลโกณฑัญญเถระ

๕. พระอุเขปกฏวัจฉเถระ ๖. พระเมฆิยเถระ

๗. พระเอกธรรมสวนิยเถระ ๘. พระเอกุทานิยเถระ

๙. พระฉันนเถระ ๑๐. พระปุณณเถระ.

จบ วรรคที่ ๗