๑๒. อุตตรปาลเถรคาถา เล่ม ๒๖

๑๒ ปณฺฑิตํ วต มํ สนฺตํ อลมตฺถวิจินฺตกํ

ปญฺจ กามคุณา โลเก สมฺโมหา ปาตยึสุ มํ ฯ

ปกฺขนฺโน มารวิสเย ทฬฺหสลฺลสมปฺปิโต

อสกฺขึ มจฺจุราชสฺส อหํ ปาสา ปมุจฺจิตุํ ฯ

สพฺเพ กามา ปหีนา เม ภวา สพฺเพ ปทาลิตา

วิกฺขีโณ ชาติสํสาโร นตฺถิทานิ ปุนพฺภโวติ ฯ

อุตฺตรปาโล เถโร ฯ

เบญจกามคุณอันทำใจให้ลุ่มหลง ได้ยังเราผู้เป็นบัณฑิต ผู้สามารถค้นคว้าประโยชน์ให้ตกอยู่ในโลก เราได้แล่นไปในวิสัยแห่งมาร ถูกลูกศรคือ ราคะเสียบอยู่ที่หทัย อย่างมั่นคง แต่สามารถเปลื้องตนออกจากบ่วงแห่งมัจจุราชได้ เราละกามทั้งปวงแล้ว ทำลายภพได้หมดแล้ว ชาติ

สงสารสิ้นแล้ว บัดนี้ ภพใหม่ไม่มี.