๙. ยโสชเถรคาถา เล่ม ๒๖

๙ กาลาปพฺพงฺคสงฺกาโส กีโส ๒ ธมนิสณฺฐิโต

มตฺตญฺญู อนฺนปานสฺมึ อลีนมนโส ๑ นโร ฯ

ผุฏฺโฐ ฑํเสหิ มกเสหิ อรญฺญสฺมึ พฺรหาวเน

นาโค สงฺคามสีเสว สโต ตตฺราธิวาสเย ฯ

ยถา พฺรหฺมา ตถา เอโก ยถา เทโว ตถา ทุเว

ยถา คาโม ตถา ตโย โกลาหลํ ตตุตฺตรินฺติ ฯ

ยโสโช เถโร ฯ

๑ ม. ยุ. อสฺสทฺธานิธ ฯ ๒ ม. ยุ. ธมนิสนฺตโต ฯ

นรชนผู้มีใจไม่ย่อท้อ เป็นผู้รู้จักประมาณในข้าวและน้ำ มีร่างกายซูบผอม มีตัวสะพรั่งไปด้วยเส้นเอ็น เหมือนกับเถาหญ้านาง ภิกษุถูกเหลือบยุงทั้งหลายกัดแล้วในป่าใหญ่ พึงเป็นผู้มีสติอดกลั้นในอันตรายเหล่านั้น เหมือนช้างในสงคราม ภิกษุอยู่ผู้เดียวย่อมเป็นเหมือนพรหมผู้อยู่ ๒ องค์เหมือนเทพเจ้า ผู้ที่อยู่ด้วยกันมากกว่า ๓ องค์ขึ้นไปเหมือนชาวบ้าน ย่อมมีความโกลาหลมากขึ้น เพราะฉะนั้น ภิกษุพึงเป็นผู้อยู่

แต่ผู้เดียว.