๙. ยโสชเถรคาถา เล่ม ๒๖

กาลาปพฺพงฺคสงฺกาโส (๑) กิโส ธมนิสณฺฐิโต (๒)

มตฺตญฺญู อนฺนปานสฺมึ อลีนมนโส (๓) นโร.

นรชนผู้รู้ประมาณในข้าวและน้ำ ย่อมซูบผอม

มีตัวสะพรั่งด้วยเส้นเอ็นคล้ายเถาหญ้านาง แต่มีใจไม่ย่อท้อ

(พระยโสชเถระเมื่อกล่าวสอนธรรมแก่ภิกษุทั้งหลาย จึงได้กล่าว ๒ คาถาไว้ ดังนี้ว่า)

ผุฏฺโฐ ฑํเสหิ มกเสหิ อรญฺญสฺมึ พฺรหาวเน

นาโค สงฺคามสีเสว สโต ตตฺราธิวาสเย.

ภิกษุถูกเหลือบและยุงกัดในป่าใหญ่

พึงเป็นผู้มีสติอดกลั้นในอันตรายนั้น

เหมือนช้างในสงคราม

ยถา พฺรหฺมา ตถา เอโก ยถา เทโว ตถา ทุเว

ยถา คาโม ตถา ตโย โกลาหลํ ตตุตฺตรินฺติ.

ยโสโช เถโร.

ภิกษุอยู่ผู้เดียว เป็นเหมือนพรหม

อยู่ ๒ รูปเหมือนเทพ

อยู่ ๓ รูปเหมือนชาวบ้าน

อยู่มากกว่านั้น ย่อมมีความโกลาหลมากขึ้น