๒. เสยยชาดก เล่ม ๒๗

เสยฺยํโส เสยฺยโส โหติ โย เสยฺยมุปเสวติ

เอเกน สนฺธึ กตฺวาน สตํ วชฺเฌ อโมจยึ.

ผู้ใดคบหาบุคคลผู้ประเสริฐ

ผู้นั้นชื่อว่ามีส่วนอันประเสริฐ เป็นผู้ประเสริฐ

เรากระทำไมตรีกับพระราชาโจรองค์เดียวแล้ว

ได้ปลดปล่อยพวกท่านตั้ง ๑๐๐ คนให้พ้นการถูกประหารชีวิต

ตสฺมา สพฺเพน โลเกน สนฺธึ กตฺวาน เอกโก (๑)

เปจฺจ สคฺคํ นิคจฺเฉยฺย อิทํ สุณาถ กาสิยา.

เพราะฉะนั้น บุคคลเพียงผู้เดียว

กระทำไมตรีกับชาวโลกทั้งปวง

ละโลกนี้ไปแล้วพึงไปสู่สวรรค์

พวกท่านผู้เป็นชาวกาสีจงฟังคำของเรานี้เถิด

(พระศาสดาตรัสพระคาถาว่า)

อิทํ วตฺวา มหาราชา กํโส พาราณสิคฺคโห

ธนุํ ตูณิญฺจ (๑) นิกฺขิปฺป สญฺญมํ อชฺฌุปาคมีติ.

เสยฺยชาตกํ ทุติยํ.

พระเจ้ากังสมหาราชผู้ทรงปกครองกรุงพาราณสี

ครั้นทรงมีพระดำรัสนี้แล้ว ทรงสละธนูและลูกศร

ทรงสำรวมออกผนวชแล้ว

เสยยชาดกที่ ๒ จบ