๒. ติลมุฏฐิชาดก เล่ม ๒๗

อชฺชาปิ เม ตํ มนสิ ยํ มํ ตฺวํ ติลมุฏฺฐิยา

พาหาย มํ คเหตฺวาน ลฏฺฐิยา อนุตาฬยิ.

การที่ท่านอาจารย์จับแขนข้าพเจ้าแล้วเฆี่ยนข้าพเจ้าด้วยไม้เรียว

เพราะงากำมือเดียวนั้นยังฝังใจข้าพเจ้าอยู่จนทุกวันนี้

นนุ ชีวิเต น รมสิ เยนาสิ พฺราหฺมณาคโต

ยํ มํ พาหา คเหตฺวาน ติกฺขตฺตุํ อนุตาฬยิ.

ท่านพราหมณ์ ชะรอยท่านจะไม่ใยดีในชีวิตของตนละซิ

จึงมาที่นี้ เพราะท่านเคยจับแขนข้าพเจ้าเฆี่ยนถึง ๓ ครั้ง

(อาจารย์ได้ฟังดังนั้น จึงกล่าวกราบทูลว่า)

อริโย อนริยํ กุพฺพํ (๑) โย ทณฺเฑน นิเสธติ

สาสนํ ตํ น ตํ เวรํ อิติ นํ ปณฺฑิตา วิทูติ.

ติลมุฏฺฐิชาตกํ ทุติยํ.

อารยชนบางคนย่อมกีดกันคนกระทำความชั่วด้วยอาชญา

การกระทำนั้นเป็นการสอนหาใช่เป็นเวรไม่

บัณฑิตทั้งหลายรู้เหตุนั้นอย่างนี้

ติลมุฏฐิชาดกที่ ๒ จบ