๗. อยกูฏชาดก เล่ม ๒๗

สพฺพายสํ กูฏมติปฺปมาณํ

ปคฺคยฺห โย (๑) ฺฐสิ อนฺตลิกฺเข

รกฺขาย เม (๒) วํ วิหิโต นุสชฺช

อุทาหุ เม วายมเส (๓) วธาย.

วันนี้ท่านที่ถือพะเนินเหล็กล้วน ๆ ใหญ่เหลือประมาณ

ยืนอยู่กลางอากาศ ถูกเขาแต่งตั้งมาเพื่อคุ้มครองรักษาข้าพเจ้า

หรือว่าพยายามจะฆ่าข้าพเจ้า

(ยักษ์ฟังคำของพระราชาโพธิสัตว์แล้ว จึงกราบทูลว่า)

ทูโต อหํ ราชิธ รกฺขสานํ

วธาย ตุยฺหํ ปหิโตหมสฺมิ

อินฺโท จ ตํ รกฺขติ เทวราชา

เตนุตฺตมงฺคํ น เต (๑) ผาลยามิ.

ข้าแต่มหาราช ข้าพระองค์เป็นทูตถูกพวกรากษสส่งมาที่นี้

เพื่อปลงพระชนม์พระองค์

แต่ว่าพระอินทเทวราชคุ้มครองพระองค์อยู่

เพราะเหตุนั้น ข้าพระองค์จึงผ่าพระเศียรของพระองค์ไม่ได้

(พระราชาโพธิสัตว์ได้ฟังดังนั้น จึงตรัส ๒ คาถาว่า)

สเจ จ มํ รกฺขติ เทวราชา

เทวานมินฺโท มฆวา สุชมฺปติ

กามํ ปิสาจา วินทนฺตุ สพฺเพ

น สนฺตเส รกฺขสิยา ปชาย.

ก็ถ้าท้าวมัฆวานเทวราชผู้เป็นจอมแห่งเทพ

พระสวามีของพระนางสุชาดาคุ้มครองรักษาข้าพเจ้าอยู่

พวกปีศาจทั้งปวงจงแผดเสียงคำรามไปเถิด

ข้าพเจ้าไม่สะดุ้งกลัวพวกรากษส เลย

กามํ กณฺฑนฺตุ (๑) กุมฺภณฺฑา สพฺเพ ปํสุปิสาจกา

นาลํ ปิสาจา ยุทฺธาย มหตี สา วิเภสิกาติ. (๒)

อยกูฏชาตกํ สตฺตมํ.

พวกกุมภัณฑ์และพวกปีศาจในกองหยากเยื่อทั้งปวง

จงคร่ำครวญไปเถิด

ปีศาจทั้งหลายไม่สามารถจะรบกับข้าพเจ้าได้

ท่าทางที่ทำให้น่ากลัวนั้นมีอยู่เป็นอันมาก

อยกูฏชาดกที่ ๗ จบ