๘. อรัญญชาดก เล่ม ๒๗

อรญฺญา คามมาคมฺม กึสีลํ กึวตํ อหํ

ปุริสํ ตาต เสเวยฺยํ ตํ เม อกฺขาหิ ปุจฺฉิโต.

คุณพ่อ ลูกออกจากป่าไปสู่บ้านแล้ว

ควรจะคบคนมีศีลอย่างไร มีข้อปฏิบัติอย่างไร

ลูกถามแล้ว ขอพ่อจงบอกข้อนั้น

(ดาบสผู้เป็นบิดาตอบว่า)

โย ตํ วิสฺสาสเย ตาต วิสฺสาสญฺจ ขเมยฺย เต

สุสฺสูสี จ ติติกฺขี จ ตํ ภเชหิ อิโต คโต.

ลูกรัก ผู้ใดพึงทำให้ลูกเบาใจ

อดทนความคุ้นเคยของลูกได้

เชื่อฟังและอดกลั้นถ้อยคำของลูกได้

ลูกไปจากที่นี้แล้ว จงคบผู้นั้น

ยสฺส กาเยน วาจาย มนสา นตฺถิ ทุกฺกฏํ

อุรสีว ปติฏฺฐาย ตํ ภเชหิ อิโต คโต.

ผู้ใดไม่กระทำความชั่วทางกาย วาจา ใจ

ลูกไปจากที่นี้แล้ว จงดำรงตนอยู่เหมือนลูกในไส้คบผู้นั้นเถิด

หลิทฺทิราคํ (๑) กปิจิตฺตํ ปุริสํ ราควิราคินํ

ตาทิสํ ตาต มา เสวิ นิมฺมนุสฺสมฺปิ เจ สิยาติ.

อรญฺญชาตกํ อฏฺฐมํ.

คนที่มีจิตกลับกลอกเหมือนลิง

รักง่ายหน่ายเร็วดุจผ้าที่ย้อมด้วยขมิ้น

ลูกรัก ถึงแม้ว่าพื้นชมพูทวีปทั้งสิ้นจะไร้มนุษย์

ลูกก็อย่าคบคนเช่นนั้นเลย

อรัญญชาดกที่ ๘ จบ