๓. กุนตินีชาดก เล่ม ๒๗

อวสิมฺห ตวาคาเร นิจฺจํ สกฺกตปูชิตา

ตฺวเมว ทานิมกริ หนฺท ราช วชามหํ.

ข้าพระองค์ได้อาศัยอยู่ในพระราชนิเวศน์ของพระองค์

ได้รับสักการะอยู่เนืองนิตย์

บัดนี้ พระองค์ได้ทรงก่อเหตุแห่งความเสียใจให้แก่ข้าพระองค์

ข้าแต่มหาราช เอาเถิด ข้าพระองค์จะลาไปยังป่าหิมพานต์

(พระราชาโพธิสัตว์ได้ฟังดังนั้น จึงตรัสว่า)

โย เว กเต ปฏิกเต กิพฺพิเส ปฏิกิพฺพิเส

เอวนฺตํ สมฺมตี เวรํ วส กุนฺตินิ มาคมา.

ผู้ใดรู้กรรมชั่วร้ายที่คนอื่นทำแก่ตน

และรู้กรรมชั่วร้ายที่ตนทำตอบแก่เขา

เวรของผู้นั้นย่อมระงับไปด้วยเหตุเพียงเท่านี้

แม่นกกระเรียน เพราะฉะนั้น เธอจงอยู่เถิด อย่าไปเลย

(นางนกระเรียนได้ฟังดังนั้น จึงกราบทูลว่า)

น กตสฺส จ กตฺตา จ เมตฺติ สนฺธียเต ปุน

หทยํ นานุชานาติ คจฺฉญฺเญว รเถสภ.

มิตรภาพของผู้ประทุษร้ายและของผู้ถูกประทุษร้าย

ย่อมสมานกันไม่ได้อีก ใจไม่อนุญาตให้อยู่

ข้าแต่พระองค์ผู้เป็นจอมทัพ ข้าพระองค์จักไป

(พระราชาโพธิสัตว์ตรัสว่า)

กตสฺส เจว กตฺตา จ เมตฺติ สนฺธียเต ปุน

ธีรานํ โน จ พาลานํ วส กุนฺตินิ มาคมาติ.

กุนฺตินีชาตกํ ตติยํ.

มิตรภาพของผู้ประทุษร้ายและของผู้ถูกประทุษร้าย

พวกที่เป็นนักปราชญ์ย่อมสมานกันได้อีก

แต่พวกที่โง่เขลาย่อมสมานกันไม่ได้

แม่นกกระเรียน เธอจงอยู่เถิด อย่าไปเลย

กุนตินีชาดกที่ ๓ จบ