๒. วานรชาดก เล่ม ๒๗

อสกฺขึ วต อตฺตานํ อุฏฺฐาตุํ (๑) อุทกา ถลํ

นทานาหํ ปุน ตุยฺหํ วสํ คจฺฉามิ วาริช.

ข้าพเจ้าสามารถขึ้นจากน้ำมาบนบกได้

จระเข้ บัดนี้ข้าพเจ้าไม่ตกอยู่ในอำนาจของท่านอีกต่อไป

อลเมเตหิ อมฺเพหิ ชมฺพูหิ ปนเสหิ จ

ยานิ ปารํ สมุทฺทสฺส วรํ มยฺหํ อุทุมฺพโร.

พอกันทีสำหรับผลมะม่วง ลูกหว้า และขนุน

ที่ต้องข้ามฝั่งสมุทรไปกิน ผลมะเดื่อของเราดีกว่า

โย จ อุปฺปติตํ อตฺถํ น ขิปฺปมนุพุชฺฌติ

อมิตฺตวสมเนฺวติ ปจฺฉา จ อนุตปฺปติ.

อนึ่ง ผู้ใดไม่รู้เท่าทันเหตุที่เกิดขึ้นโดยฉับพลัน

ผู้นั้นจะตกอยู่ในอำนาจของศัตรูและจะเดือดร้อนในภายหลัง

โย จ อุปฺปติตํ อตฺถํ ขิปฺปเมว นิโพธติ

มุจฺจเต สตฺตุสมฺพาธา น จ ปจฺฉานุตปฺปตีติ.

วานรชาตกํ ทุติยํ.

ส่วนผู้ใดรู้เท่าทันเหตุที่เกิดขึ้นโดยฉับพลัน

ผู้นั้นย่อมพ้นจากความคับขันอันเกิดจากศัตรู

และจะไม่เดือดร้อนในภายหลัง

วานรชาดกที่ ๒ จบ