๔. อัมพชาดก เล่ม ๒๗

โย นีลิยํ มณฺฑยติ สณฺฑาเสน วิหญฺญติ

ตสฺส สา วสมเนฺวตุ ยา เต อมฺเพ อวาหริ.

หญิงใดได้ลักผลมะม่วงทั้งหลายของท่านไป

ขอหญิงนั้นจงตกอยู่ในอำนาจของชายที่ย้อมผมให้ดำ

และลำบากด้วยการใช้แหนบ(ถอนผมหงอกที่งอกแซมขึ้นมา)

(ลูกสาวเศรษฐีคนที่ ๒ กล่าวคำสาบานแก่ชฏิลโกงว่า)

วีสํ วา ปญฺจวีสํ วา อูนตึสํว ชาติยา

ตาทิสา ปติ มา ลทฺธา ยา เต อมฺเพ อวาหริ.

หญิงใดได้ลักผลมะม่วงทั้งหลายของท่านไป

หญิงนั้นถึงจะมีอายุตั้ง ๒๐ ปี ๒๕ ปี

หรือยังไม่ถึง ๓๐ ปี ก็ขออย่าหาผัวได้เลย

(ต่อจากนั้น ลูกสาวเศรษฐีคนที่ ๓ กล่าวคำสาบานว่า)

ทีฆํ คจฺฉตุ อทฺธานํ เอกิกา อภิสาริกา

สงฺเกเต ปติ มาทฺทส (๑) เต อมฺเพ อวาหริ.

หญิงใดได้ลักผลมะม่วงทั้งหลายของท่านไป

ขอหญิงนั้นถึงจะกระเสือกกระสนเดินทางอันยาวไกลเพียงคนเดียว

ก็อย่าได้พบผัวแม้ในสถานที่ที่ได้นัดหมายกันไว้เลย

(ต่อจากนั้น ลูกสาวเศรษฐีคนที่ ๔ จึงกล่าวคำสาบานบ้างว่า)

อลงฺกตา สุวสนา มาลินี จนฺทนุสฺสทา

เอกิกา สยเน เสตุ ยา เต อมฺเพ อวาหรีติ.

อมฺพชาตกํ (๑) จตุตฺถํ.

หญิงใดได้ลักผลมะม่วงทั้งหลายของท่านไป

ขอหญิงนั้นถึงจะมีที่อยู่อันสะอาด ตกแต่งร่างกายสวยงาม

ประดับประดาด้วยระเบียบดอกไม้ ลูบไล้ด้วยกระแจะจันทน์

ก็จงนอนอยู่บนที่นอนเพียงคนเดียวเถิด

อัมพชาดกที่ ๔ จบ