๔. มาตุโปสกคิชฌชาดก เล่ม ๒๗

เต กถนฺนุ กริสฺสนฺติ วุฑฺฒา คิริทรีสยา

อหํ พทฺโธสฺมิ ปาเสน นิลียสฺส วสํ คโต.

พ่อแม่ของเราแก่เฒ่าอาศัยอยู่ที่ซอกเขา

จักกระทำอย่างไรหนอ

เราก็ติดบ่วง ตกอยู่ในอำนาจของนายพรานนิลียะ

(ลูกนายพรานถามว่า)

กึ คิชฺฌ ปริเทเวสิ (๑) กา นุ เต ปริเทวนา

น เม สุโต วา ทิฏฺโฐ วา ภาสนฺโต มานุสึ ทิโช.

นี่นกแร้ง เจ้ากำลังคร่ำครวญหรือ

คร่ำครวญไปทำไม เราไม่เคยได้ยิน

ไม่เคยเห็นนกที่พูดภาษามนุษย์ได้

(แร้งตอบว่า)

ภรามิ มาตาปิตโร วุฑฺเฒ คิริทรีสเย

เต กถนฺนุ กริสฺสนฺติ อหํ วสํ คโต ตว.

เราเลี้ยงพ่อแม่ผู้แก่เฒ่าซึ่งอาศัยอยู่ที่ซอกเขา

ท่านทั้ง ๒ นั้นจักทำอย่างไรหนอ

เพราะเราตกอยู่ในอำนาจของท่านเสียแล้ว

(ลูกนายพรานกล่าวว่า)

ยนฺนุ คิชฺโฌ โยชนสตํ กุณปานิ อเวกฺขติ

กสฺมา ชาลญฺจ ปาสญฺจ อาสชฺชาปิ น พุชฺฌสิ.

ธรรมดานกแร้งย่อมเห็นซากศพได้

ไกลถึงร้อยโยชน์มิใช่หรือ

เพราะเหตุไร เจ้าแม้มาใกล้ข่ายและบ่วงแล้วก็ไม่รู้

(แร้งกล่าวว่า)

ยทา ปราภโว โหติ โปโส ชีวิตสงฺขเย

อถ ชาลญฺจ ปาสญฺจ อาสชฺชาปิ น พุชฺฌติ.

เมื่อใดสัตว์มีความเสื่อมในขณะจะสิ้นชีวิต

เมื่อนั้นถึงจะมาใกล้ข่ายและบ่วงก็ไม่รู้

(ลูกนายพรานกล่าวว่า)

ภรสฺสุ มาตาปิตโร วุฑฺเฒ คิริทรีสเย

มยา ตฺวํ สมนุญฺญาโต โสตฺถึ ปสฺสาหิ ญาตเก.

เจ้าจงเลี้ยงพ่อแม่ผู้แก่เฒ่าซึ่งอาศัยอยู่ที่ซอกเขาเถิด

เราอนุญาต เจ้าจงไปพบพวกญาติโดยความสวัสดีเถิด

(แร้งกล่าวว่า)

เอวํ ลุทฺทก นนฺทสฺส สห สพฺเพหิ ญาติภิ.

ภริสฺสํ มาตาปิตโร วุฑฺเฒ คิริทรีสเยติ.

มาตุโปสกคิชฺฌชาตกํ จตุตฺถํ.

เมื่อเป็นเช่นนั้น นายพราน

ขอท่านจงบันเทิงใจพร้อมกับหมู่ญาติทั้งหมดเถิด

เราจักเลี้ยงพ่อแม่ผู้แก่เฒ่าซึ่งอาศัยอยู่ที่ซอกเขา

มาตุโปสกคิชฌชาดกที่ ๔ จบ