๙. ฉวชาดก เล่ม ๒๗

สพฺพมิทํ จริมํ กตํ อุโภ ธมฺมํ น ปสฺสเร

อุโภ ปกติยา จุตา โย จายํ มนฺเตชฺฌาเปติ.

โย จ มนฺตํ อธียติ.

กิจที่เราทั้ง ๓ กระทำขึ้นนี้ทั้งหมดไม่ชอบธรรม

เพราะคนทั้ง ๒ ไม่เห็นธรรมเนียม

จึงเคลื่อนคลาดจากธรรมเนียมเดิม

อาจารย์ผู้สอนมนต์นั่งต่ำ

และศิษย์ผู้เรียนมนต์นั่งสูง

(ปุโรหิตกล่าวว่า)

สาลีนํ โอทนํ ภุญฺเช สุจึ มํสูปเสจนํ

ตสฺมา เอตํ น เสวามิ ธมฺมํ อิสีหิ เสวิตํ.

เราบริโภคข้าวสาลีสุก สะอาด ปรุงด้วยเนื้อ

เพราะฉะนั้น เราจึงไม่ประพฤติธรรม

ที่ฤๅษีทั้งหลายประพฤติกัน

(พระโพธิสัตว์กล่าวว่า)

ปริพฺพช มหา โลโก ปจนฺตญฺเญปิ ปาณิโน

มา ตํ อธมฺโม อาจริโต อสฺมา กุมฺภมิวาภิทา.

ท่านจงหลีกไป โลกนี้ยังกว้างใหญ่

แม้คนอื่นในชมพูทวีปก็ยังหุงข้าวกินกันอยู่

เพราะเหตุนั้น ขออธรรมที่ท่านได้ประพฤติมาแล้ว

อย่าได้ทำลายท่านเหมือนหินทำลายหม้อเลย

ธิรตฺถุ ตํ ยสลาภํ ธนลาภญฺจ พฺราหฺมณ

ยา วุตฺติ วินิปาเตน อธมฺมจรเณน วาติ.

ฉวชาตกํ นวมํ.

พราหมณ์ น่าติเตียนการได้ยศ

และการได้ทรัพย์สำหรับเลี้ยงชีวิต

ซึ่งเป็นเหตุให้ประสบความพินาศ

และประพฤติผิดธรรม

ฉวชาดกที่ ๙ จบ