arnon.worldเข้าสู่ระบบ

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย · จริยาปิฎก

๑๓. สุวรรณสามจริยา เล่ม ๓๓

ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๓๓ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๓๓/๓๖ ในจริยาปิฎกมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ

๑๓. สุวัณณสามจริยา

ว่าด้วยจริยาของพระสุวรรณสามดาบส

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย จริยาปิฎก สุวรรณสามจริยา (ฉบับหลวง เล่ม ๓๓ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๓๓ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๗๔ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๓๓)

ไทย (มหาจุฬาฯ ๒) เล่ม ๓๓ หน้า ๗๗๒–๗๗๓

เรื่องนี้ไม่มีบาลีฉบับมหาจุฬาฯ ในข้อมูล e-tipitaka

ไทย (มหาจุฬาฯ ๒)

ในกาลที่เราเป็นดาบสชื่อสามะ ถูกท้าวสักกะเชื้อเชิญมาอยู่ในป่า

เรากับราชสีห์และเสือโคร่งในป่าใหญ่

ต่างน้อมเมตตาเข้าหากัน

(เราเข้าใกล้ราชสีห์และเสือโคร่งในป่าใหญ่ได้ด้วยเมตตา)

ไทย (มหาจุฬาฯ ๒)

เราแวดล้อมด้วยราชสีห์ เสือโคร่ง เสือเหลือง

หมี กระบือ เนื้อฟาน และหมูป่า อยู่ในป่าใหญ่

ไทย (มหาจุฬาฯ ๒)

สัตว์อะไร ๆ มิได้สะดุ้งกลัวเรา

แม้เราก็มิได้กลัวสัตว์อะไร ๆ

เพราะเรามีกำลังเมตตาค้ำจุน

จึงยินดีอยู่ในป่า ในกาลนั้น ฉะนี้แล

สุวัณณสามจริยาที่ ๑๓ จบ

จบ ๑๓. สุวรรณสามจริยา