๒. สังขพราหมณจริยา เล่ม ๓๓

อีกเรื่องหนึ่ง ในกาลที่เราเป็นพราหมณ์นามว่าสังขะ

ต้องการจะข้ามมหาสมุทรจึงเข้าไปยังปัฏฏนคาม

ณ ที่นั้น เราได้เห็นพระปัจเจกพุทธเจ้าผู้ตรัสรู้เอง

ผู้ไม่ทรงพ่ายแพ้เดินสวนทางมาตามทางกันดาร

บนภาคพื้นที่แข็งกระด้างอันร้อนจัด

เราครั้นเห็นท่านเดินสวนทางมา จึงคิดถึงประโยชน์นี้ว่า

บุญเขตนี้มาถึงสัตว์ผู้ต้องการบุญ

เปรียบเหมือนบุรุษชาวนาเห็นนาเป็นที่น่ายินดีมาก

(เป็นอู่ข้าวอู่น้ำ) แต่ไม่ปลูกพืชลงในนานั้น

เขาชื่อว่าเป็นผู้ไม่ต้องการข้าวเปลือกฉันใด

เราผู้ต้องการบุญก็ฉันนั้นเหมือนกัน

เห็นบุญเขตที่ประเสริฐสุดแล้ว

ถ้าไม่ทำสักการะในบุญเขตนั้น

เราก็ชื่อว่าเป็นผู้ไม่ต้องการบุญ

อำมาตย์ต้องการจะให้ชนชาวเมืองของพระราชายินดี

แต่ไม่ยอมให้ทรัพย์และข้าวเปลือกแก่ชนชาวเมืองเหล่านั้น

เขาก็ย่อมเสื่อมจากความยินดีฉันใด

เราผู้ต้องการบุญก็ฉันนั้นเหมือนกัน

เห็นทักขิไณยบุคคลที่ไพบูลย์แล้ว

ถ้าไม่ถวายทานแก่ทักขิไณยบุคคลนั้น ก็จักเสื่อมจากบุญ

เราครั้นคิดอย่างนี้แล้วจึงถอดรองเท้า

กราบเท้าของท่านแล้ว ได้ถวายร่มและรองเท้า

เพราะเหตุนั้น เราจึงเป็นผู้ละเอียดอ่อนเจริญสุขเป็นร้อยเท่า

อนึ่ง เราเมื่อบำเพ็ญทานให้บริบูรณ์

ได้ถวายแก่ท่านอย่างนี้แล

สังขพราหมณจริยาที่ ๒ จบ