พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา เอกกนิบาต · วรรคที่ ๓
๑. นิโครธเถรคาถา เล่ม ๒๖
Text layerBuddha’s wordsItems ๑๕๘ (Royal Thai)1/10 in วรรคที่ ๓4 editionsThis collection answers by quoting only — the text as each edition has it, never summarised, interpreted, or scored for reliability
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา เอกกนิบาต วรรคที่ ๓ นิโครธเถรคาถา (Royal Thai Volume 26 · Mahachula Volume 26 · Mahamakut Volume 50 · Chaloem Phrakiat Volume 26)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙), vol. 26, pp. 329–329
๓. ตติยวรรค
๑. นิโครธเถรคาถา
สุภาษิตเกี่ยวกับทางดำเนินชีวิต
นัยว่า ท่านพระนิโครธเถระได้ภาษิตคาถานี้ไว้อย่างนี้ว่า
{๑๕๘}[๒๑] เราไม่กลัวภัย พระศาสดาของพวกเราเป็นผู้ฉลาด ในอมตธรรม ภัยดำรงอยู่ไม่ได้ที่ทางใด ภิกษุทั้งหลาย ย่อมไปตามทางนั้น
๒. จิตตกเถรคาถา
สุภาษิตเกี่ยวกับผู้เจริญฌาน
นัยว่า ท่านพระจิตตกเถระได้ภาษิตคาถานี้ไว้อย่างนี้ว่า
{๑๕๙}[๒๒] นกยูงทั้งหลายมีขนเขียว ขนคองาม หงอนงาม ส่งเสียงร้องกันอยู่ในป่าการวี นกยูงเหล่านั้นพากันส่งเสียงร้อง ในเวลามีลมหนาวเจือด้วยฝน ย่อมปลุกผู้เจริญฌาน ซึ่งหลับอยู่ให้ตื่นขึ้น
- ๑ภัย ในที่นี้หมายถึงชาติ (ความเกิด) และชรา (ความแก่) เป็นต้น (ขุ.เถร.อ. ๑/๑๑๗)
- ๒หมายถึงว่า ภัยคือชาติและชราเป็นต้นย่อมไม่ได้โอกาสในทางคือพระนิพพานใด ภิกษุทั้งหลาย ย่อมดำเนินไปสู่ทางคือพระนิพพานนั้นซึ่งชื่อว่าอภัยสถาน คือสถานที่อันไม่มีภัย (ขุ.เถร.อ. ๑/๑๑๗)
- ๓ป่าการวี อรรถกถาอฐิบายว่า ที่ต้นการัมพะ หรือป่าที่ชื่อว่าการัมภะ (ขุ.เถร.อ. ๑/๑๑๙)
End of ๑. นิโครธเถรคาถา