๑๐. ปุณณมาสเถรคาถา เล่ม ๒๖

๑๐. ปุณณมาสเถรคาถา

สุภาษิตเกี่ยวกับการไม่ติดในสิ่งทั้งปวง

{๑๔๗}นัยว่า พระปุณณมาสเถระได้ภาษิตคาถานี้ไว้อย่างนี้ว่า

[๑๐] ผู้ใดรู้ถึงความเกิดขึ้นและความเสื่อมไปของโลก บรรลุนิพพานด้วยมรรคญาณ เป็นผู้สันโดษ มีจิตสำรวมแล้ว ไม่ติดอยู่ในธรรมทั้งปวง ผู้นั้นกำจัดตัณหาได้แล้วทั้งในโลกนี้และโลกอื่น

จบ ปฐมวรรค

รวมพระเถระที่มีในวรรคนี้ คือ

๑. พระสุภูติเถระ ๒. พระมหาโกฏฐิตเถระ

๓. พระกังขาเรวตเถระ ๔. พระปุณณมันตานีปุตตเถระ

๕. พระทัพพเถระ ๖. พระสีตวนิยเถระ

๗. พระภัลลิยเถระ ๘. พระวีรเถระ

๙. พระปิลันทวัจฉเถระ ๑๐. พระปุณณมาสเถระ

๒. ทุติยวรรค

๑. จูฬวัจฉเถรคาถา

สุภาษิตเกี่ยวกับความยินดีในธรรม

นัยว่า ท่านพระจูฬวัจฉเถระได้ภาษิตคาถาไว้อย่างนี้ว่า

{๑๔๘}[๑๑] ภิกษุผู้มีความปราโมทย์มากในธรรมที่พระพุทธเจ้าทรงประกาศไว้แล้ว พึงบรรลุสันตบท ซึ่งเป็นที่เข้าไประงับสังขาร นำสุขมาให้ได้

๒. มหาว้จฉเถรคาถา

สุภาษิตเกี่ยวกับไตรสิกขา

นัยว่า ท่านพระมหาวัจฉเถระได้ภาษิตคาถานี้ไว้อย่างนี้ว่า

{๑๔๙}[๑๒] ภิกษุมีกำลังปัญญา สมบูรณ์ด้วยศีลและวัตร มีจิตตั้งมั่น ยินดีในฌาน มีสติ บริโภคโภชนะตามมีตามได้ ปราศ จากราคะแล้ว พึงหวังแต่กาลเวลาที่จะปรินิพพานในศาสนานี้