พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ทุกนิบาต · สิคาลวรรค
๑. สัพพทาฐิชาดก เล่ม ๒๗
Text layerBuddha’s wordsItems ๓๓๒–๓๓๓ (Royal Thai)1/10 in สิคาลวรรค4 editionsThis collection answers by quoting only — the text as each edition has it, never summarised, interpreted, or scored for reliability
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก ทุกนิบาต สิคาลวรรค สัพพทาฐิชาดก (Royal Thai Volume 27 · Mahachula Volume 27 · Mahamakut Volume 57 · Chaloem Phrakiat Volume 27)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙), vol. 27, pp. 127–127
๑๐. สิคาลวรรค
๑. สัพพทาฐิชาดก (๒๔๑)
ว่าด้วยผู้มีบริวารมากเป็นใหญ่ได้
(พระบรมศาสดาครั้นทรงแสดงพระธรรมเทศนานี้แล้วตรัสสรุปว่า)
{๓๓๒} [๓๓๒] สุนัขจิ้งจอกผู้กระด้างด้วยมานะและมีความต้องการด้วยบริวาร ได้บรรลุถึงสมบัติใหญ่จึงเป็นราชาแห่งสัตว์มีเขี้ยวงาทั้งปวง ฉันใด{๓๓๓} [๓๓๓] ในหมู่มนุษย์ก็ฉันนั้น ผู้ใดมีบริวารมาก ผู้นั้นแลย่อมได้เป็น ใหญ่ในบริวารเหล่านั้น ดุจสุนัขจิ้งจอกได้เป็นราชาแห่งสัตว์ มีเขี้ยวงาทั้งหลายฉะนั้น
๒. สุนขชาดก (๒๔๒)
ว่าด้วยผู้ฉลาดย่อมช่วยตัวเองได้
(พระโพธิสัตว์เห็นสุนัขถูกล่ามไว้ จึงกล่าวว่า)
{๓๓๔} [๓๓๔] สุนัขตัวใดไม่ยอมกัดเชือกหนังให้ขาด สุนัขตัวนั้นช่างโง่เขลาแท้ สุนัขควรจะเปลื้องตนเสียจากเครื่องผูก กินเชือกหนังเสียให้อิ่ม แล้วจึงค่อยกลับไปยังที่อยู่ของตน(สุนัขได้ฟังดังนั้นจึงกล่าวว่า)
{๓๓๕} [๓๓๕] คำที่ท่านกล่าวนี้ฝังอยู่ในหัวใจของข้าพเจ้า และข้าพเจ้าได้จำไว้ ในใจแล้ว ข้าพเจ้าขอรอเวลาจนกว่าผู้คนจะหลับ
End of ๑. สัพพทาฐิชาดก