๖. จูฬกเถรคาถา เล่ม ๒๖

๖. จูฬกเถรคาถา

สุภาษิตสอนใจ

นัยว่า ท่านพระจูฬกเถระ (เมื่อจะทำตนให้เกิดอุตสาหะในการเจริญกัมมัฏฐาน) ได้ภาษิตคาถาไว้ ๒ คาถาอย่างนี้ว่า

{๓๐๓}[๒๑๑] นกยูงทั้งหลายมีหงอนงาม มีขนหางงาม มีสร้อยคอเขียวงาม มีจะงอยปากงาม ร้องไพเราะ อนึ่ง แม้แผ่นดินใหญ่ นี้ก็มีหญ้าเขียวชะอุ่ม มีนํ้าเอิบอาบ ท้องฟ้าก็มีเมฆงาม

[๒๑๒] ท่านก็มีนํ้าใจเบิกบาน ควรแก่การงาน จงเพ่งฌานที่พระโยคาวจรเพ่งแล้ว จงมีความบากบั่นในพระพุทธศาสนา เป็นอันดี จงบรรลุนิพพานอันเป็นธรรมสูงสุด ขาว สะอาด ผุดผ่อง ละเอียด เห็นได้แสนยาก ซึ่งเป็นบทไม่คลาดเคลื่อนนั้นเถิด

๗. อนูปมเถรคาถา

สุภาษิตสอนใจ

นัยว่า ท่านพระอนูปมเถระ (เมื่อจะข่มจิตของตนที่ซัดส่ายไปในอารมณ์ ต่าง ๆ) ได้ภาษิตคาถาไว้ ๒ คาถาอย่างนี้ว่า

{๓๐๔}[๒๑๓] จิตเกิดขึ้นแล้วยินดีเพลิดเพลินอยู่ ถูกกรรมกิเลสยกขึ้น สู่หลาวคือภพนั้น ๆ ท่าน(มีอกุศลจิต)ดำเนินไปเฉพาะแต่ สถานที่ที่มีภพเป็นดังหลาวและกามคุณเป็นดังท่อนไม้