๑๔. โคตมเถรคาถา เล่ม ๒๖

สํสรํ หิ นิรยํ อคจฺฉิสํ

เปตโลกมคมํ ปุนปฺปุนํ

ทุกฺขมมฺหิปิ ติรจฺฉานโยนิยา

เนกธา หิ วุสิตํ จิรํ มยา.

เราเมื่อยังท่องเที่ยวไปมาได้ไปตกนรกบ้าง

ได้ไปถือปฏิสนธิยังเปตโลกบ้าง

ในกำเนิดสัตว์ดิรัจฉานอันมีแต่ทุกข์บ้าง

เราเสวยทุกข์อยู่หลายประการมาเป็นเวลานาน

มานุโสปิ จ ภโวภิราธิโต

สคฺคกายมคมํ สกึ สกึ

รูปธาตูสุ อรูปธาตูสุ

เนวสญฺญีสุ อสญฺญิสุฏฺฐิตํ.

แม้อัตภาพมนุษย์ เราก็ผ่านมามากแล้ว

เราได้ไปสวรรค์เป็นครั้งคราว

และได้ดำรงอยู่ในรูปภพ อรูปภพ

เนวสัญญีนาสัญญีภพ (และ) อสัญญีภพ

สมฺภวา สุวิทิตา อสารกา

สงฺขตา ปจลิตา สเทริตา

ตํ วิทิตฺวา มหมตฺตสมฺภวํ

สนฺติเมว สติมา สมชฺฌคนฺติ

โคตโม เถโร.

เรารู้แจ้งชัดภพทั้งหลายอันหาแก่นสารมิได้

ถูกปัจจัยปรุงแต่ง ไม่ยั่งยืน เปลี่ยนแปลงตลอดเวลา

ครั้นรู้แจ้งภพนั้นอันเกิดในตนแล้ว

จึงเป็นผู้มีสติ ได้บรรลุสันติธรรมที่แท้จริง