๗. วารณเถรคาถา เล่ม ๒๖

๗. วารณเถรคาถา

สุภาษิตสอนข้อควรศึกษา

นัยว่า พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสสอนท่านพระวารณเถระด้วย พระพุทธคาถา ๓ พระคาถาอย่างนี้ว่า

{๓๑๓}[๒๓๗] ในหมู่มนุษย์ นรชนใดเบียดเบียนสัตว์อื่น นรชนนั้นย่อมเสื่อมจากความสุขในโลกทั้งสองคือโลกนี้และโลกหน้า[๒๓๘] นรชนใดมีจิตประกอบด้วยเมตตา อนุเคราะห์สัตว์ทั้งปวง นรชนผู้เช่นนั้นย่อมได้ประสบบุญเป็นอันมาก

[๒๓๙] ควรศึกษาถ้อยคำสุภาษิต (คือปริยัติธรรม) การเข้าไปนั่งใกล้สมณะ การอยู่แต่ผู้เดียวในที่สงัด และธรรมเครื่องสงบระงับจิต

๘. ปัสสิกเถรคาถา

สุภาษิตชี้ผลการแนะนำให้คนทำดี

นัยว่า ท่านพระปัสสิกเถระ (เมื่อจะกราบทูลพระศาสดาถึงอุปการะที่ตนทำแก่หมู่ญาติ) ได้ภาษิตคาถาไว้ ๓ คาถาอย่างนี้ว่า{๓๑๔}[๒๔๐] ก็ในบรรดาหมู่ญาติผู้ไม่มีศรัทธา ถ้ามีสักคนหนึ่งเป็นคนมีศรัทธา มีปัญญา ตั้งอยู่ในธรรม สมบูรณ์ด้วยศีล ก็ย่อมเป็นประโยชน์แก่พวกพ้องได้