๕. สีลวีมังสชาดก เล่ม ๒๗

นตฺถิ โลเก รโห นาม ปาปกมฺมํ ปกุพฺพโต

ปสฺสนฺติ วนภูตานิ ตํ พาโล มญฺญตี รโห.

ขึ้นชื่อว่าสถานที่ลับสำหรับกระทำกรรมชั่วไม่มีอยู่ในโลก

ต้นไม้ที่ขึ้นอยู่ในป่าก็ยังมีคนเห็น

คนพาลสำคัญอยู่ว่า กรรมชั่วนั้นเราได้ทำในสถานที่ลับ

อหํ รโห น ปสฺสามิ สุญฺญํ วาปิ น วิชฺชติ

ยตฺถ สุญฺญํ (๑) น ปสฺสามิ อสุญฺญํ โหติ ตํ มยา.

ข้าพเจ้าไม่พบสถานที่ลับ แม้สถานที่ว่างก็ไม่มี

ในสถานที่ใด ข้าพเจ้ายังไม่รู้ว่าว่าง

แม้สถานที่นั้น ก็ไม่ว่างจากข้าพเจ้า

(พระศาสดาได้ตรัส ๒ พระคาถานี้ว่า)

ทุชฺชจฺโจ จ สุชจฺโจ จ นนฺโท จ สุขวจฺฉโน (๑)

วชฺโฌ (๒) จ อทฺธุวสีโล จ เต ธมฺมํ ชหุมตฺถิกา.

ทุชัจจมาณพ สุชัจจมาณพ นันทมาณพ

สุขวัจฉนมาณพ วัชฌมาณพ และอัทธุวสีลมาณพนั้น

มีความต้องการหญิงสาว จึงพากันละธรรมเสีย

พฺราหฺมโณ จ กถํ ชเห สพฺพธมฺมาน ปารคู

โย ธมฺมํ อนุปาเลติ ธิติมา สจฺจนิกฺกโมติ.

สีลวีมํสชาตกํ (๑) ปญฺจมํ.

ส่วนพราหมณ์ผู้ถึงฝั่งแห่งธรรมทั้งปวง มีปัญญา

มีความก้าวหน้าในสัจจธรรม ตามรักษาธรรมอยู่

ละทิ้งอิตถีลาภเพราะเหตุอะไรเล่า

สีลวีมังสชาดกที่ ๕ จบ