๗. อุชชยเถรคาถา เล่ม ๒๖

๕. รมณียวิหาริเถรคาถา

สุภาษิตเกี่ยวกับความพลาดพลั้ง

นัยว่า ท่านพระรมณียวหารีเถระได้ภาษิตคาถานี้ไว้อย่างนี้ว่า

{๑๘๒}[๔๕] โคอาชาไนยตัวงามพลาดล้มแล้วย่อมกลับลุกขึ้นตั้งตัวได้ ฉันใด ท่านทั้งหลายจงจำเราผู้เป็นสาวกของพระสัมมา สัมพุทธเจ้าผู้สมบูรณ์ด้วยทัสสนะว่าเป็นฉันนั้นเถิด

๖. สมิทธิเถรคาถา

สุภาษิตเกี่ยวกับความไม่กลัวมาร

นัยว่า ท่านพระสมิทธิเถระได้ภาษิตคาถานี้ไว้อย่างนี้ว่า

{๑๘๓}[๔๖] เราออกจากเรือนมาบวชเป็นบรรพชิตด้วยศรัทธา สติ ปัญญาของเราก็เจริญ จิตของเราก็ตั้งมั่นดีแล้ว ดูก่อนมาร ถึงท่านจักบันดาลรูปประหลาดน่ากลัวตามใจชอบได้ ก็ไม่สามารถทำให้เราสะดุ้งกลัวได้เลย

๗. อุชชยเถรคาถา

สุภาษิตเกี่ยวกับการพึ่งพระพุทธเจ้า

นัยว่า ท่านพระอุชชยเถระได้ภาษิตคาถานี้ไว้อย่างนี้ว่า

{๑๘๔}[๔๗] ข้าแต่พระพุทธเจ้าผู้แกล้วกล้า ข้าพระองค์ขอนอบน้อมแด่พระองค์ พระองค์เป็นผู้หลุดพ้นแล้วจากสิ่งทั้งปวง เมื่อข้าพระองค์อยู่ในพระโอวาทของพระองค์ จึงอยู่อย่างไม่มีอาสวะได้

๘. สัญชยเถรคาถา

สุภาษิตเกี่ยวกับการบวช

นัยว่า ท่านพระสัญชยเถระได้ภาษิตคาถานี้ไว้อย่างนี้ว่า

{๑๘๕}[๔๘] ตั้งแต่เราออกจากเรือนมาบวชเป็นบรรพชิต เราไม่รู้สึกถึงความดำริอันไม่ประเสริฐ ประกอบด้วยโทษเลย

๙. รามเณยยกเถรคาถา

สุภาษิตเกี่ยวกับพลังจิต

นัยว่า ท่านพระรามเณยยกเถระได้ภาษิตคาถานี้ไว้อย่างนี้ว่า

{๑๘๖}[๔๙] ดูก่อนมาร จิตของเราย่อมไม่หวั่นไหวเพราะเสียงกู่ร้องของฝูงนกกระจาบและเสียงกู่ร้องของฝูงลิงนั้น ด้วยว่า จิตของเรายินดีในพระนิพพานอันมีสภาวะเป็นหนึ่ง