arnon.worldSign in

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา เอกกนิบาต · วรรคที่ ๕

๙. รามเณยยกเถรคาถา เล่ม ๒๖

Text layerBuddha’s wordsItems ๑๘๖ (Royal Thai)9/10 in วรรคที่ ๕4 editionsThis collection answers by quoting only — the text as each edition has it, never summarised, interpreted, or scored for reliability

_______

๙. รามเณยฺยกตฺเถรคาถา

๙. รามเณยยกเถรคาถา

ภาษิตของรามเณยยกเถระ

ทราบว่า ท่านพระรามเณยยกเถระได้กล่าวคาถาไว้ดังนี้ว่า

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา เอกกนิบาต วรรคที่ ๕ รามเณยยกเถรคาถา (Royal Thai Volume 26 · Mahachula Volume 26 · Mahamakut Volume 50 · Chaloem Phrakiat Volume 26)

บาลี (มหาจุฬาฯ), vol. 26, pp. 270–270 · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒), vol. 26, pp. 321–321

บาลี (มหาจุฬาฯ)

วิหวิหาภินทิเต (๑) สิปฺปิกาภิรุเตหิ จ

น เม ตํ ผนฺทติ จิตฺตํ เอกตฺตนิรตํ (๒) หิ เมติ.

รามเณยฺยโก เถโร.

Footnotes (บาลี (มหาจุฬาฯ))
  1. 1ฉ.ม. จิหกิหาภินทิเต
  2. 2ก. เอกตฺตํ นิรตํ
ไทย (มหาจุฬาฯ ๒)

เจ้ามารร้ายเอ๋ย จิตของเรานั้นไม่หวั่นไหว

ในเพราะเสียงจ้อกแจ้กของฝูงนกกระจาบและเสียงกู่ก้องของฝูงลิง

เพราะจิตของเรายินดีในเอกัคคตารมณ์

Footnotes (ไทย (มหาจุฬาฯ ๒))
  1. 1มีอารมณ์เดียว (ขุ.เถร.อ. ๑/๔๙/๑๘๘)

End of ๙. รามเณยยกเถรคาถา